Hedwig & Ewald
Welkom op de Web-log van onze reis naar Amerika, Canada en Mexico. Omdat we verwachten een jaar onderweg te zijn gebruiken we de Web-log als een soort dagboek van de reis, dat we voor de overzichtelijkheid per maand afsluiten. Op het kaartje hiernaast staat de voorlopig geplande route. De werkelijke route zullen we per maand aangeven en als het technisch mogelijk is ook op de overzichtskaart maar dan met een andere kleur.

Van onze reis naar Griekenland en Turkije hebben ook een Web-log gemaakt. Hiervoor kan je kijken op www.ewaldenhedwig.web-log.nl

Hierna rijden we naar Miami. We komen bij een zeer ongezellige verblijfscamping, maar zijn al blij een plek voor twee nachten te kunnen krijgen. We kopen accuzuur, weer de vloerbedekking eruit en de accux92s bijvullen. Ook de ventilator moet opnieuw worden gerepareerd.  Het is hier bloedheet er is geen stukje schaduw. We zijn dolgelukkig als het de volgende dag bewolkt is.

Via Hwy 95 rijden we verder, het blijft zeer druk bevolkt en bebouwd. Bij Hollywood beach verlaten we de snelweg om aan het strand koffie te drinken en een duik in zee te nemen. We staan voor het eerst op betaald parkeren.  Er is een restaurantje en we kunnen even meeliften op het internet. Aan het eind van de dag komen we bij de gereserveerde campground Jonathan Dickinson aan. Deze valt tegen en we prijzen ons gelukkig dat we de volgende ochtend weggaan. We gokken het er op en rijden naar Cape Canaveral. Het zit ons mee, er is plek voor twee nachten op een campground daar vlakbij. De temperatuur is hier een stuk koeler. We maken deze dagen een dure maar interessante excursie naar het Kennedy space center. Hier zien we tevens een aantal driedimensionale films. Deze zijn zo realistisch dat het is alsof jezelf in een shuttle zit. Ook wil je het vangen of wegduiken als er dingen op je afkomen.

We rijden de Hyway 95 een drukke saaie snelweg. Rond 4 uur komen we in de gereserveerde campground Anastasia SP aan. Helaas weer een site onder de donkere bomen en een stuk van het strand af. We rijden er de volgende ochtend met de camper heen, daar is tevens het winkeltje van de campground en een grill. Het blijkt dat we hier internet hebben. Ewald werkt de log bij en Hedwig gaat heerlijk zonnen aan het strand.   Pas als het koud wordt rijden we naar de site terug. Het is ons goed bevallen en we willen de volgende het lighthouse tevens museum bekijken en de historische downtown.  Dus de x91s morgens meteen vragen of we nog een nacht kunnen blijven. Helaas niet, alles is vol. Via dezelfde Hyway 95 gaan we verder naar het Crooked SP ook hier is geen plaats vrij.

Ze verwijzen ons naar een privxe9 campground die nog in aanbouw is. We moeten goed op letten dat we ons niet vast rijden in het rulle zand. We staan in ieder geval weer voor een nacht en hebben vrij internet.                                                                                       En er zijn mooie vogeltjes.

We ontbijten hier niet vanwege het zand en de bijtertjes. Al snel zien we een goede parkeerplaats bij een park. Lekker buiten in de zon een ontbijt. Weer terug naar Hyway 95, het is net Route du Solei. Een lange doorgaande weg van en naar de zon gebieden. Wij gaan er af naar Jekyl Island om naar een camping te kijken. Hij ligt weer een eind van de zee af in een donker bos en is bom vol. Hier hebben we geen zin in. Eerst maar lunchen met uitzicht op zee. Daarna gaan we via de 95 verder en stoppen bij Fort Mac Allister SP. We boeken voor 2 nachten. Helaas staan we tussen de bomen, gelukkig een grote site aan de rand en het is wel wat opener.  Daar het lekker weer is blijven we tot 19.00u buiten bij een vuurtje. Jammer genoeg worden we de tweede dag erg lastig gevallen door bijtbeestjes. We wandelen wat en maken tegen de avond weer een vuurtje, echt rustig zitten is er niet bij. Wel een prachtige zonsondergang.

We gaan op zoek naar een garage, al een paar dagen is er een rood lampje dat aangeeft dat de remschijven vervangen moeten worden. De volgende ochtend 8 uur mogen we komen. Nog maar een nacht bijboeken op de camping.

x91s Morgens vroeg opstaan en naar de garage, de auto op de krik en wij buiten in de zon. Als we klaar zijn wordt het wederom Hyway 95. We verlaten hem vrij snel en buigen af naar Hunting Island in South Carolina. Hier hetzelfde landschap als in Georgia. Ze noemen het wet (nat) land. Grote vlaktes met riet en waterlopen die onder invloed van eb en vloed onder water komen staan. Enorme mijlen landinwaarts. Net als de dagen hiervoor komen we over heel wat bruggen en dammen. De camping ligt aan zee, de sites tussen de bomen. Wij kiezen een grote open plek en maken een strandwandeling. Er zijn stukken bos weggeslagen en dit geeft een verstild decor van boomwortels en stronken.  

Daarna gaan we met een wijntje bij het vuur zitten, maar eerst spray op tegen de bijtertjes, want in alle natte gebieden (wet of lowcountyx92s) zijn deze aanwezig.

Er komen 4 dames een praatje met ons maken. Zij zijn op jonge leeftijd met hun ouders mee naar Canada gexebmigreerd en spreken nog Nederlands. De volgende ochtend te koud om aan het strand te zitten. We zitten buiten voor de camper te lezen en lopen langs het strand naar de vuurtoren. De volgende ochtend is het zonnig en boeken we nog een nacht bij. Een heerlijke stranddag en x92s avonds een gezellige avond bij de Canadesche dames rond het vuur.

Vrijdag rijden we weg het weer is zeer wisselvallig, zon afgewisseld met regenbuien. We stoppen vroeg in de middag bij de volgende campground, en kunnen nog even van de zon genieten. Om17.00 u krijgen we hoosbuien en koelt het sterk af, lekker de vloerverwarming aan.

Afgelopen nacht was het erg koud, met opstaan is het 7,5 o C. Voor de lunch zijn we bij de volgende campground aan zee. Er staat een gure ijzige wind. We hebben een prachtige site vol op de zon en beschutting van bomen. We zetten het windscherm erbij op en genieten van de zon. Tegen de avond nog een eind langs het strand gelopen. De volgende dag knap het op en boeken nog een dag bij.

We bezoeken het Atalaya de woning van de Huntington’s die het state park hebben geschonken aan de staat South Carolina.

We rijden een klein stukje tot de volgende campground, Mirtle Beach SP. Het is een bos camping direct aan de beach. We vragen om een open zonnige site. Die krijgen we. Er is veel lawaai van shovels en frezen. De camping wordt gerenoveerd. Voordeel is dat er veel stukken hout voor het oprapen liggen. Wij pakken een paar blokken, die Ewald klooft en klaarlegt voor het vuur. Daarna een wandeling door park en langs beach. De temperatuur is goed we zitten tot laat bij het vuur.

Zoals we verwacht hadden x91s morgens geen zon op de camper. Eerst de camper aan de beach op het parkeerterrein zetten en dan voor de camper ontbijten.

Daarna rijden we door naar de volgende plek Carolina beach SP. Geen beach te bekennen. Wel een zeearm een stuk verderop waar alleen een bootramp is. Ondanks dat we weer in het bos staan hebben we een grote open plek en genieten hier wederom van mooi weer bij een vuur.

Door de hoge bomen geen ontbijt buiten in de zon, helaas. We hebben de route extra kort gepland om zolang mogelijk in de warme gebieden te blijven en zijn vroeg in het Nationaal Forest bij Cedar Point. Ruimte genoeg en er wordt gekozen voor een windvrije site waarvan we zeker weten dat we ochtend en avond zon hebben. Na een lekkere rustpauze maken we een mooie wandeltocht.

Inderdaad de volgende ochtend lekker in de zon ontbijten en daarna richting een ferry die ons in 2,5 uur naar de Outerbanks Ocracoke North Carolina brengt. De 4 State Parks op de Outerbanks zijn nog niet open. Nu wordt het uit private campings kiezen. Hier zijn er 2 beide direct in het havenplaatsje. De voordeligste dan maar. We komen op een veldje bij de supermarkt. Lekker een strandwandeling, het blijkt 4 mijl lopen te zijn naar de beach. We zien er vanaf, ook het lighthouse is te ver. Na wat rondgewandeld hebben in het plaatsje gaan we eten in een cafxe9. Voor de begrippen hier ziet het er binnen gezellig uit met gedekte tafeltjes. We kiezen voor verse vis met verse sugarsnaps aardappelen en rijst. Het smaakt heerlijk.

Hedwig wordt 60! Helaas hebben we geen service op de mobieltjes en geen open netwerk. In een folder hebben we gelezen dat er in een Hilton motel een fresch sea-food diner is vandaag. Dit lijkt een goed doel voor deze dag. We rijden de enige weg richting de volgende ferry. Onderweg zijn diverse parkeerplaatsen waar je direct over het duin naar de zee kunt.  Twee keer gaan we even kijken.

De overtocht naar Hatteras duurt maar een half uur. De mobieltjes doen het weer maar nog geen netwerk. Het is een aardig eiland met prachtige gekleurde houten huizen.                                                                      We drinken koffie voor de camper bij zee en nemen er een kijkje. We bekijken het lighthouse en naderhand nog een op het Bodie Island waar we over een brug naar toe rijden.                                                 Na Nags Head komen we op een drukke verkeersweg en hieraan ligt het Hilton restaurant. Het lijkt ons niets en op het naastgelegen RV park is alles zeezand en het is er stampvol. We proberen nog een paar keer netwerk te krijgen maar heelaas lukt dit niet. Eerst maar verder en een plek voor de nacht. Dit vinden we in Waterlily een klein gehucht op een schiereilandje. Eigenlijk nog gesloten voor passanten. De gate is open vanwege een feest in het clubhuis en het is geen probleem als wij er een nacht staan.

Als we de 25e weer rijden komen we langs visarenden op nesten. Deze hebben al jongen.

Onderweg pauzeren we in een park waar we open netwerk hebben. Hedwig krijgt haar felicitaties. Door een prachtig heuvel landschap ten zuiden van James river rijden we naar Surry en hopen dat het Chippokes Plantation State Park open is. Gelukkig is dat het geval. Op een heerlijke plek kunnen we nog even van de zon genieten. Tegen de avond wordt het al snel kouder, te fris om buiten bij een vuur te zitten.

x91s Morgens bij het opstaan de kachel aan, het is 8 graden. We vervolgen onze weg door hetzelfde mooie gebied.                                                                  Nabij Richmond zijn 12 Battlefields (slagvelden) uit de burgeroorlog tussen de noordelijke en de zuidelijke staten. Naar een ervan Malvern Hill gaan wij kijken, hier kwamen op een dag 8000 soldaten om.

We eten er meteen een broodje en gaan daarna verder naar het Westmoreland State Park. De temperatuur is hier een stuk aangenamer. We maken een kampvuur, eten buiten en lopen daarna nog een korte trail.

Voordat we Virginia uitrijden drinken we koffie en lunchen aan de rivier met uitzicht op een van de vele hoge bruggen die we regelmatig overgaan.                   Bij het Visitor centrum even verder informeren we naar een campground. Het is hier nog geen seizoen, daarom zijn de state parken nog gesloten. Uit een eigen catalogus vinden we in Clinton een county park. Na even zoeken komen we er om 15.00 aan. Het is zeer warm. In korte broek en bikini beginnen we de plastic kratten vast in te pakken.  x91s Nachts blijft het zo warm dat het donsdek voor katoen vervangen wordt.

We staan tegenover het sanitair gebouw, er is niemand anders op het terrein. Heerlijk de ruimte en rust om nog het een en ander op te ruimen en in te pakken. Ook om vast wat gas uit de tank te laten lopen. De volgende dag naar de expediteur bij de airport in Baltimore. Zij kunnen de papieren niet vinden, zodat het wat tijd kost voordat wij verder naar een campground kunnen. Dit wordt een dure campground omdat er helaas geen andere mogelijkheden zijn. Zonder water/elektra toch nog 38 dollar per nacht. De temperatuur is lekker, nog maar even genieten van ondergaande zon en vuur.

Vandaag is onze laatste dag, vannacht is het afgekoeld tot 5 graden. We doen de kachel aan, we hoeven alleen wat over te houden voor het koken. Buiten loopt de temperatuur alweer snel omhoog. We pakken de laatste spullen in en genieten van het weer. Het blijkt dat we teveel gas weg hebben laten lopen want als Hedwig wil gaan koken komt er niets meer uit. Dan maar buiten op het vuur.                      Ook wel gezellig zox92n laatste avond. Helaas morgenochtend geen thee bij het ontbijt.

8 uur op en naar de terminaal waar we om 09.00 zijn. Naar de douane en naar het vervoersbedrijf. Het is niet allemaal duidelijk waar we moeten zijn, maar we vinden het. Als dit achter de rug is snel nog even wat in plastic pakken en wachten op de overdracht. Zij hebben alvast een taxi voor ons besteld. Om 11.30 zijn we klaar en om 12.00 op het vliegveld. De balie voor inchecken gaat om 18.00 u open en de vlucht staat voor vanavond 20.00 gepland. We werken eerst de web-log bij en daarna wachten en onze tijd verdoen tot aan de vlucht.

Allen die onze Web-log bezochten, bedankt voor de belangstelling.

De eerste dag in San Antonio (Texas, USA) gebruiken we om het toilet te repareren en de was te doen. Rondom ons zitten eekhoorntjes en hier en daar staan paarden tussen de campers, vanwege rodeo festiviteiten (14 dagen lang).

Er is een heerlijk zwem- en bubbelbad, dus kunnen we ook nog lekker relaxen. Maandag eerst naar de tandarts. Daarna naar het centrum kaartjes voor de rodeo kopen, waar we x92s avonds heen gaan. Een heel spektakel en leuk om eens gezien te hebben. 

Onze laatste dag hier gaan we naar downtown wat op een klein Venetixeb lijkt. Veel grachtjes met shops en restaurantjes. We maken een boottochtje en bezoeken de vesting Alamo, waarna we nog in een mooi en groot winkelcentrum rondkijken.  

x92s Morgens rijden we door het gebied x93Nederlandx94 naar Port Arthur. Vreselijk een en al raffinaderijen. Het state park Sea Rim waar we willen overnachten is gesloten, er staan nu booreilanden. Het is inmiddels aarde donker en na 487 km gaan we op een parkeerplaats van een wildlife refuge staan.

In de middle of nowhere en barstens vol met muggen. De dag daarop treffen we het beter bij Lake Fausse, een schitterend state park met veel mooie vogels. Blijven er twee nachten staan, het is erg koud.                                                              Dan weer verder doorvrij natte gebieden naar New Orlxe9ans, waar we op de Westbank op een campground met noodwoningen tengevolge van de hurricane Katherina komen. De campground is eigenlijk gesloten maar laat wel wat passanten toe. Diverse mensen zijn hun spullen aan het pakken om naar een gewone woning te verhuizen. Langzaam gaat de campground weer open voor het gewone publiek.                                                                     Wij gaan de volgende dag New Orlxe9ans bekijken en vinden een goede parkeerplaats. Er zijn twee weken lang parades vanwege Mardi Grass (carnaval).

  Erg leuk en hier gooien ze kettingen, bekers, reclame penningen enz. van de praalwagen naar het publiek. We lunchen en drinken koffie met live muziek in een sfeervol jazz restaurant. Om zo Ewald zijn verjaardag een beetje te vieren. Gaan dan nog naar een zxe9xe9r luxueuze design winkelcentrum.

Maandag rijden we via een 40 km lange brug naar de overkant van Lake Pontchartrain en gaan naar het Fontainbleu state park. Een prima plek helaas begint het x92s nachts te storten van de regen en besluiten verder te rijden langs de kust. We schrikken nu echt van de schade die de hurricane hier heeft aangericht. Flinke boten tegen elkaar aangedrukt in het landschap, huizen verwoest, alle boomtoppen en bomen er afgerukt en kriskras over elkaar.  Mensen zijn overal aan het opbouwen. Ook staan er nog grote noodtenten. Het Buccaner state park, aan de kust, is nog gesloten. Bij Bioxi staat alles blank en is de brug van de kustweg nog kapot. We moeten naar hwy 10 uitwijken en treffen het niet want ook het volgende state park is dicht. En zo belanden we tegen donker bij het Gulf shore state park aan de kust voorbij Houston.                                                                                                       Een prachtige plek aan een lagune met daarachter de zee. Ondanks dat het ijzig koud is en stormt blijven we er vijf nachten staan. Als het even kan verdraaien we de camper en zitten dan met de jassen aan uit de wind in de zon. Iedereen die langs loopt heeft oorwarmers, handschoenen aan en een muts op kijkt ons bevreemd aan.

We willen meer warmte, gaan dus verder langs de kust naar het zuiden. De eerste twee state parken die we aan doen zijn volgeboekt. En er zijn geen particuliere campings. Een stukje van de kust af in een Pine Log Forest vinden we tegen donker een plek. Niet om meerdere dagen te staan. Met goede moed verder richting kust. Even er vanaf vinder we een plek bij Ochlockonee River. Na de nacht rijden we door een zeer nat gebied richting Manatee Springs. Er is plek voor twee nachten ook weer in het bos.  Er zijn warme wellen in een kleine zijtak van de rivier, hierin overwinteren van december tot maart manatees (zeekoeien). Het wateroppervlak is te onrustig zodat je slechts af en toe alleen een stukje van hun neus boven het water ziet. Foto,s maken lukt niet, we scannen er maar een van een plaatje in.  We maken nog een wandeling door een bos met veel lage palmen. In de avond zien we van alles rond de camper, mooie vogeltjes herten en een gordeldier.

Door prachtige natuurgebieden rijden we naar het Hilsborough state park, voor 1 nacht. x91s Morgens naar de ranger, bij de balie is een man die een dag eerder wegwil, als wij hem contant betalen kunnen wij zijn site overnemen. We verkassen en staan heerlijk. Het weer is zeer aangenaam. We bellen het landelijke nummer voor reserveringen, maar helaas is alles volgeboekt. De volgende ochtend maar weer naar het rangerstation.  Er is wederom iemand die eerder vertrekt en wij kunnen het weekend blijven. Het lukt Ewald via de mobiele telefoon op internet te komen en zo kunnen we op drie verschillende campings voor 3 nachten midweeks reserveren. Maandag rijden we via de kustweg, een en al bebouwing en stoplichten. We eindigen bij de voor 2 nachten gereserveerde camping Collier Sirminone. Het ligt in een tropisch bos.  Het is er benauwd en veel muggen. Tegen de avond onweer en regenbuien. De volgende ochtend drinken we koffie met een Duits echtpaar en wisselen gegevens uit. In de middag huren we een kano en peddelen over de rivier door het mangrove bos. Er valt weinig te zien.

                     Na deze dagen rijden we door Big Cypres state park een tropisch bosgebied met veel krokodillen, naar het Everglades national park. De eerste nacht staan we op de Pine Log campground in een moerasachtig parklandschap. De tropische regen en onweersbui laten niet lang op zich wachten, binnen een paar seconden hebben we een flinke emmer vol water. De volgende dag rijden we via uitzichtpunten naar de Flamingo campground aan de Cap.        We zien de mooiste watervogels, veel alligators en krokodillen. Het is heet en het water ziet er aantrekkelijk uit. Helaas mag je hier nergens zwemmen.

Ons elektra valt uit. Het blijkt dat beide boordaccux92s volkomen droog staan. Bij het licht van de zaklantaarn vullen we de accux92s met water. Drinken dan een wijntje en wassen

ons, bij gebrek aan stroom, met het regenwater uit de emmer.

x91s Morgens zetten we snel de motor aan zodat we de kraan weer kunnen gebruiken. En rijden via het laatste uitzichtspunt het park uit.

Nieuwjaarsdag gaan we naar de waterval Misol Ha en de rivier Rio Yax die zich later via cascades naar beneden stort.  

De cascades, 7 km lang, worden ook wel Aqua Azul genoemd vanwege de blauwe kleur van het water. Langs de cascades lopen we omhoog op sommige plekken zijn poelen waarin het heerlijk zwemmen is. De begroeiing is prachtig. Overal weer kleurrijke mensen, stalletjes en restaurantjes.

De volgende dag rijden we zelfstandig verder. Het is een lange saaie weg met diverse militaire controle posten en voedsel controles, zonder mogelijkheden om koffie te drinken en te lunchen. De route eindigt bij de Bacalan lagune in Chetumal. Het water is kraak helder en 26xb0. Eerst zwemmen en dan eten bij het restaurant aan het water, zelf de vis uitzoeken!

Richting Playa del Carmen is het een zelfde saaie weg als gisteren. In de middag arriveren we in de gemeente Paa Mul op een camping vol met Amerikanen en Canadezen. Ondanks de reservering  zijn de plaatsen voor de groep vergeven. De groep moet met drie campers op de plaats van xe9xe9n staan. Het is 1,5 km naar de weg lopen waar je met de bus, collectivo, naar Playa del Carmen, 40 km verderop, kunt rijden. We maken er nog een excursie naar Tulum.  

De enige Maya stad aan zee, gebruikt als handelshaven. De tempel/paleis ruines zijn omgeven door een stadsmuur. Er zitten veel leguanen. Zelf gaan we nog een dag naar Playa del Carmen. Het heeft een gezellig touristenstraatje achter de boulevard.  Als we op de terugweg in de collectivo zitten begint het te hozen. Het blijft regenen ook als we uitstappen en nog 1,5 km naar de camping moeten lopen in korte broek en hemdje. Als verzopen katten komen we aan en er is veel wateroverlast op de camping. Als Hedwig de camper in gaat glijd ze uit op het campertrapje en raak bekneld met haar been tussen de camper en het trapje. Zitten en ijs erop om de zwelling tegen te gaan.

x92s Morgens om 7.30 uur moeten we gaan rijden, maar helaas start onze camper niet. De 50 ampxe8re zekeringen zijn doorgeslagen. Na vervanging daarvan wil de camper nog niet starten. We blijven tot 11.30 uur met startkabels en bellen naar Fiat Nederland bezig. Uiteindelijk met een grote verrijdbare snelstarter loopt de motor en kunnen we weg.  Een aantal meters op het dasbord werken niet en we hebben weinig trekkracht dat vooral bij het optrekken merkbaar is. Omdat we bang zijn dat de motor zal afslaan als we stoppen en niet meer opnieuw zal starten rijden we in xe9xe9n keer door naar de volgende camping in Chitzen Itza. Als we om 15,30 uur aankomen is Hedwigx92s been blauw en heel dik opgezwollen. Er wordt een dokter bij gehaald, die adviseert naar het ziekenhuis in Merida te gaan. De camper start echter niet meer dus wordt een taxi geregeld om naar het 140 km verder gelegen Merida te gaan.  Twee uur rijden heen en twee uur terug via de quota, tolweg. Via de libre zou het nog eens twee uur meer kosten. Bij het ziekenhuis aangekomen wordt er een specialist bijgehaald, deze spreekt een beetje Engels. Hedwigx92s knieband is gescheurd,zij moet twee weken met haar been omhoog zitten en mag het niet belasten. Op de terugweg gaan we met de taxichauffeur nog een accu kopen en komen bekaf op de camping aan.

    De dag erop gaat Ewald niet mee met de excursie, maar bouwt de nieuwe accu in de camper en plaats nieuwe zekeringen. De motor start in een keer en alles werkt weer zoals het hoort. x92s Avonds gaat Ewald mee naar de lichtshow bij de tempels.

Maandag rijden we om 8.30uur weg, eerst naar Izamal, gele stad. We parkeren bij de Zxf3calo en de groep gaat naar museum en klooster.

Er staan paardenkoetjes Ewald en Sam helpen Hedwig er in voor een rondtour door de stad. Na de bezichtiging van het stadje gaat de tocht verder naar Merida. De volgende dag maken we een excursie door de stad. Over de Pasemonteo, een brede boulevard waar vroeger de miljonairs woonden, langs het monument dat beeldend de geschiedenis van Mexico weergeeft, de Palacio Canton waarin een museum en de kathedraal op de Zxf3calo.

Hedwig wacht in de bus of op een bankje buiten als ze niet mee kan.    

Zondag rijden we weer vroeg weg naar Celestun. Hier maken we een boottocht door de lagune en zien grote flamingokolonies,watervogels enz..

In het plaatsje zoeken we een restaurantje aan zee op waar we heerlijk vis eten.

  Daarna zetten we de tocht voort en rijden via leuke en levendige plaatsjes naar Uxmal. x92s Avonds gaat Ewald naar de lichtshow van het tempelcomplex. De volgende ochtend gaat hij met de groep de ruines bekijken.

                               Hierna gaat de route door een begroeid, glooiend en later agrarisch gebied naar Campeche. Hier hebben we een rustdag en een excursie dag. Voor Hedwig is het te veel loopwerk, ook Ewald blijft op de camping. x92s Avonds met de groep een heerlijk garnalendiner aan zee. Voor Hedwig wordt een luxe rolstoel geregeld.

Langs een lange verlaten kustweg rijden we naar Villa Hermosa, een drukke rommelige stad. Ewald gaat naar een openluchtmuseum met beelden van Olmteken.  

We staan die nacht op een parkeerterrein en rijden x92s morgens hxe9xe9l vroeg met motregen weg. Het is vandaag 465 km rijden. Eerst een stuk tolweg en slaan dan af de 179 op. Een paar keer komen we mensen tegen met touwtjes over de weg die pesox92s willen hebben omdat ze je voor kuilen in de weg waarschuwen. Bij een kustplaatsje drinken we aan de haven koffie.  Daarna is het nog een klein stukje naar Boco del Rio bij Veracruz.

De volgende dag is er een rondwandeling in Veracruz o.a. naar de oude havenvesting. Hedwig blijft bij de camper en geniet van de zon.

We gaan van de kust weg door dicht beboste bergen naar het hoog gelegen Puebla, dat door vier vulkanen is omringd. De volgende dag meteen een excursie naar Cholula, een grote piramide onder gras met een kerk er bovenop. Dan naar het centrum van Puebla waar de groep de belangrijkste bezienswaardigheden bezoekt. Hedwig vermaakt zich op de Zxf3calo. Hierna is er een gezellige lunch met live muziek.

Opnieuw in konvooi en onderbegeleiding van drie autox92s van de toeristenpolitie rijden we door de buiten wijken van Mexico-city naar Tepotzotlan, gelegen ten noorden van de stad. We worden met een drankje op de campground onthaald en nemen van het begeleidings team afscheid.

Na de vermoeiende rit eerst een rustdag. Dan eerste van drie excursiedagen naar Teotihuacxe1n. Wederom een indrukwekkend piramidecomplex met de zon en maan tempel. Helaas teveel loopwerk voor Hedwig.        

   Bij een bedrijf krijgen we uitleg over agaven en de gebruiksmogelijkheden daarvan. Ook is er een obsidiaan slijperij. Het geheel komt op ons erg commercieel over, praatje afraffelen en winkel in. Bij het in de nabijheid gelegen restaurant gebruiken we de lunch. Tijdens de lunch treedt een Indiaanse dansgroep op.

We rijden langs het klooster waar het gebruik van de grote crxeapepapieren poppen is ontstaan terug naar de camping. We hebben een rustdag en gaan zelf Tepotzotlan bekijken. Het is een sfeervol, gezellig en levendig plaatsje.

De tweede excursiedag gaat naar het centrum van Mexico-city waar we de nieuwe ronde basilica met het originele beeld van jonkvrouw van Guadalupe.   Daarna naar de oude kathedraal die scheef in de slappe ondergrond zakt. Dan is het heelveel trappen omhoog naar de oorspronkelijke kapel. Als we naar beneden lopen komen we langs een prachtige beeldengroep met de jonkvrouw van Guadalupe.  Weer de bus in en rijden dan via de luxe boulevard Paseo de la Reforma naar het nationale paleis aan de Zxf3calo. Hier bewonderen we de muurschilderingen van Diego Rivera over de Mexicaanse revolutie.   Hierna gaan we naar de grote kathedraal aan de Zxf3calo die van de stenen van de nabij gelegen piramide is gebouw.   

Dan rijden we naar het antropologisch museum waar we de lunch gebruiken. Na de lunch bekijken we verschillende zalen met voorwerpen van de Mayax92s, Azteken en Olmteken waarvan we eerder op deze reis de tempelcomplexen bezochten.

                                              We sluiten de dag af met een bezoek aan Plaza Garibaldi. Hier brengen Mariachi-bandjes tegen betaling muziek ten gehore.

De laatste dag in Mexico-city starten we met een prachtig folkloristisch ballet in het Palacio de Bellas Artes. Als we voor het theater uit de bus stappen staan de tante en nichtje van Ingrid op ons te wachten, een hele verrassing.  Omdat het nog even duurt

voor de voostelling begint kunnen we nog gezellig een half uur samen kletsen.             

Na het ballet rijdt de bus langs het stadion en de universiteits-bibliotheek met kleurrijke mozaxefeken. Dan rijden we door naar de tuinen van Xochmilco, waar we bij een soort gondel worden ontvangen. De dames krijgen een bloemetje voor ze instappen. Al varend genieten we van een echte Mexicaanse lunch en tequila. Het is een heel druk en gezellig gebeuren. Diverse gondels komen langszij met muziek en koopwaar.  

Na de lunch rijden we naar het huis van de populaire schilderes Frida Kahlo, dat nu een museum is. Hier woonde zij met haar man Diego Rivera, de schilder van de prachtige muurschilderingen. Na nog een lekkere kopkoffie gaan we met de bus weer naar Tepotzotlan. Jammer dat dit de laatste dag in Mexico-city was, er is nog wel het een en ander te bekijken.

We gaan verder naar San Michael de Allende, een leuke kleine plaats met gezellige cafxe9s, restaurants en boetiekjes. De kerk aan de Zxf3calo is verbouwd door een Indiaanse architect en is x92s avonds mooi verlicht.

De volgende dag gaan we met twee andere stellen naar Guanajuato een oude zilverstad, de openbare bus rijdt dooreen mooi bergachtig hoogland. Verscheidene kilometers ondergrondse straat zijn in een droge rivierbedding aangelegd, waarover heen de stad is gebouwd. Wij gaan eerst naar de vesting de Alhxf3ndiga, nu een museum. Dan naar het geboorte huis van Diego Rivera, het is behoorlijk groot en er hangen 100 van zijn werken. Zelfportretten, olieschilderijen en studiewerken. Ook is op een verdieping een tentoonstelling van Dali. Daarna bezoeken we een kapel en kerk. Wandelen langs Teatro Benito Juxe1rez naar de kabelbaan die ons naar een mooi uitzichtpunt over de stad brengt. Ook bezoeken we de x93kussteegx94 en de Mercado. Als laatste gaan we naar een mummie museum van heden daagse mummies. Dit valt erg tegen en is een beetje macaber. Dan nog een uur met de bus terug naar de camping.

    De tweede dag wandelen we in het plaatsje en nemen hier x92s avonds met een culinair diner alvast een beetje afscheid van Mexico.

                                                                                              De volgende dag rijden we het eerste stuk nog gedeeltelijk door een bergachtig landschap met weinig begroeiing. Later een gebied met harde zijwind veel stuiven. Zandwolken, struikjes en grassen waaien over de weg.                                              Langs de weg staan stalletjes met slangenhuiden en cactussen. In de camper ruiken we het stof en is het zanderig. We overnachten in Matehuala en rijden de dag erop verder tot aan de grensovergang Columbia bij Nuevo Laredo. Hier overnachten we ook.  Als we aan komen wisselen alvast de pesox92s in voor dollars en worden de uitreispapieren in orde gemaakt. De volgende morgen om 7.15 uur gaan we in colonne voor de grensovergang staan. Om 7.30 gaat deze open en de campers moeten per twee door een rxf6ntgenscan, elke tweede camper wordt ook nog door twee douaniers gecontroleerd op evt. verboden levensmiddelen en wapens.                                                       Vanaf dit moment horen wij niet meer bij de groep. We eindigen de dag op de koacamping in San Antonio waar we ons weer zelf inchecken.

Donderdag is er een bustour door Mazatlan met een houten bus. De tocht gaat lang de bezienswaardigheden van de stad.

               x92s Middags wandelend langs het strand naar een nabij gelegen centrum. In een soort konditorei koffiedrinken met heerlijke gebak. Een postkantoor opgezocht om de kerstkaarten en andere post te verzenden.

Op weg van Mazatlan naar San Blas gaat het nog steeds over de 15d. Het is een xe9xe9ntonig stuk. Dertig kilometer voor Tepic slaan we rechtsaf naar San Blas. Het is een kronkelige, dalende en stijgende weg, we raken bijna van de weg af omdat Hedwig rijdend op de kilometerteller kijkt, naar Play Amor RV park. Ook weer aan de kust en hxe9xe9l warm en vochtig.

Zaterdag staat een tocht door mangrove moerassen op het programma. Om half negen is het instappen en een zxe9xe9r antieke bus die de groep naar de boten brengt. Tijdens tocht en zien veel vogels en enkele krokodillen en schildpadden.

Tegen de avond met de groep gezamenlijk scrimps eten. Het is een gezellig gebeuren en tot x92s avonds laat zit de groep bij elkaar verhalen te vertellen en te drinken. Deze dagen is na zonsondergang afzien, in het bakblik van de camper of ingepakt buiten. De muskieten uit het mangrove moeras komen richting campground. Als je buiten bent ook de benen omhoog van de grasmat want het barst dan van de bijtertjes. Na een uur is het weer over en kunnen we in korte broek tot middernacht buiten zitten. Pas tegen de ochtend wordt het 22 graden.

Helaas is het de volgende twee dagen bewolkt en vochtig, dus veel beestjes. We zitten onder de bultjes en zijn blij naar de volgende plek te gaan. Puerto Vallarta een grote haven stad. Zes t/m acht december zijn er ter ere van de Jonkvrouw van Guadelope overal processies. x92s Middags met de groep naar het centrum waar we het een en ander kunnen bekijken o.a. het huis van Liz Taylor.

Bij de boulevard zijn allerlei boetiekjes en winkeltjes. Helaas kijk je niet rustig want de verkopers zijn zxe9xe9r opdringerig. We installeren ons op een mooie plek om de processies te zien en wachten af. In plaats van 7 uur komen ze pas om 9 uur. x92s Avonds diner in een luxe restaurant met uitzicht op de wandelpromenade en zee, Hxe9xe9rlijk!!

De volgende dag rijden we eerst naar Amatitxe1n waar we een prachtig landgoed, hacixebnda, met tequila distilleerderij bezoeken.  

Tequila is een zeer sterke drank gemaakt van de blauwe Agave. Dit landgoed is al zes generaties familie bezit. De oude distilleerderij is nog helemaal authentiek en puntgaaf, nu is een moderne in gebruik. Het is een bijzonder goede en informatieve excursie.

Daarna door rijden naar Guadalajara waar de volgende dag een stadsrondleiding is. We hebben een goede gids die in de bus eerst een stuk geschiedenis en over politiek vertelt. De tocht gaat langs de kathedraal, het vrijheidsplein en het parlementsgebouw met mooie muur schilderingen.   Dit gedeelte van de stad ziet er ruim en zeer verzorgd uit met diverse bronzen beelden en banken.  

Dan met de bus naar de stadswijk Tlaquepaque. Gezellige straatjes met luxe winkeltjes met design hebbedingetjes. We eindigen in een restaurant waar we in de patio Mexicaans eten, onder begeleiding van vrouwenband.

Als we teruggaan regent het, heel ongebruikelijk voor hier.

x92s Morgen naar Zitacuaro op 1700 meter, waar we de dag er op met een bus de bergen in rijden tot 3000 meter. Dan is het nog 300 meter pittig stijl omhoog lopen om naar de Monarch vlinders te kijken. Die hangen hier als grote trossen aan de bomen.

En als de zon warm genoeg is gaan ze vliegen. Deze vlinders komen uit Canada om hier te overwinteren. Op hun tocht hierheen vliegen ze ongeveer 140 km per dag. Wij wachten boven een uur, maar helaas wordt het door bewolking niet warm genoeg om de vlinders in grote getalen te zien vliegen. Lopen rustig naar beneden, langs houten kraampjes met etenswaren en souvenirs. Een kleurig geheel. kinderen willen je van alles verkopen. 

Terug met de krakkemikkige en vieze bus door het dichtbevolkte berggebied waar kerststerren gekweekt worden. We zijn blij dat we weer heelhuids bij de camper aankomen. Omdat we hier iets hoger staan is de temperatuur prettiger.

Als we naar Taxco gaan rijden we via een mooie slingerende bergweg. Helaas veel kuilen wat veel concentratie vereist. Taxco een zilverstad dat tegen steile berghellingen gebouwd is. x92s Avonds via allerlei kleine dalende en stijgende straatjes boordevol zilverwinkeltjes naar het centrum waar deze laatste dag nog processies zijn. Het is druk en iedereen flaneert. Het is lekker weer. Overal zie je mensen die etenswaren verkopen. Wij houden het veilig bij koffie americano uit een apparaat bij een hotel.

De dag daarop is een excursie met gids door het stadje, over het ontstaan en de geschiedenis ervan. Deze nacht voor het laatste geknal van vuurwerk, de drie dagen van de heilige Guadelope zijn voorbij.

We rijden een pittige bergweg naar Acapulco. Nu we weer op zeeniveau terug zijn overvalt ons de hitte.  Overdag net iets boven de 30xb0 C en x92s nachts niet onder de 26xb0 C . We maken wederom een stadsrondrit. Gxe9xe9n speciale bezienswaardigheden. Vijf dagen zijn we hier en zitten in de schaduw, we voelen ons afgemat door de warmte, vocht, muskieten en niet slapen.

Vakantie is niet altijd leuk.

Woensdag voor dag en dauw op. Ruim 400 km een moeilijke bergweg naar Puerto Escondido, over de Mex 200 met 244 hoge verkeersdrempels. Langs de weg veel dorpjes, met restaurantjes en verkoop van allerlei spulletjes.   Op de erven een huishouden van Jan Steen, allerlei vee en rommel. Later wordt het een tropisch landschap met veel palmen en moerassen. x92s Avonds half zes komen we op de plaats van bestemming aan. Er is geen campground, daarom staan we achter elkaar aan een brede weg. Er zijn wat winkeltjes en een restaurant.

De dag erop weer vroeg rijden 07.00 uur. We verlaten de kust en rijden het binnenland in via een bergweg met veel dicht op elkaar liggende haarspeld bochten door ruige bergketens naar Oaxaca.  We stijgen tot 1600 meter.

Onderweg komen we door leuke dorpjes en stadjes die soms zeer uitgebreid zijn. De mensen laten zich met fiets/brommer/vrachtwagen of gewone taxix92s naar de doorgaande weg brengen om van hieruit met ander vervoer verder te gaan.

Regelmatig lopen er zwerfhonden ezels koeien of paarden dwars over de weg. Soms worden we door een tegenligger gewaarschuwd.

Oaxaca is vreselijke stad om in te rijden, wij komen gelukkig zonder brokken aan bij de camping. Twee anderen hebben lichte schade.

Met een zeer luxe bus gaan we eerst naar Monte Albxe1n een piramidecomplex van de Azteken en Mixteken. Mensen zwermen als bijen om ons heen en proberen iets te verkopen.  

Dan naar een tapijtenweverij van een kleine familie. Ze spinnen hun eigen wol en verven deze met natuurlijke grondstoffen,zoals de bladluis van een cactus.  

Vervolgens naar een Mesquito stokerij en langs 2  zeer grote water cipressen.    De dag er op naar het centrum met veel koloniale gebouwen. Overal staan cordons agenten, compleet met schild karabijnen en helm. Het laatste jaar is dit een politiek onrustige stad. Er zijn veel demonstraties geweest waarbij diverse mensen opgepakt zijn en men niet weet wat er men hen gebeurt is. Eerst gaan we naar het museum in een voormalig dominicanenklooster, waarin de archeologische vondsten uit graftombes van Monte Albxe1n en andere indianen volkeren. Hierna naar de naastgelegen Barokkerk, er is geen stukje muur of plafond onbewerkt.

Dan naar de radijzenmarkt aan de Zxf3calo (marktplaats). Kerstfiguren die uitgesneden zijn van radijs, tentoongesteld en verkocht worden. Ook figuren van maxefsbladeren bloemen en crxeapepapier.

Het is schrijnend om te zien hoeveel armoedige bedelende en verkopende kinderen en mensen hier rondlopen. Voortdurend wordt je aan geklamd en het is erg moeilijk om nee te zeggen of door te lopen. Daarnaast de luxe van terrasjes en welgestelde mensen die rondlopen met mooi aangeklede kindertjes met knuffels ballonnen enz.

Ook nemen we een kijkje in de Mercado (overdekte koophal) 24 december gaan we naar een internetcafxe9, dat helaas snel sluit. x91s Middags een gezamenlijke koffietafel en x92savonds een kerstdiner in een eersteklas restaurant aan de Zxf3cola. Tijdens het  diner trekken er processies over het plein.

Eerste kerstdag rijden

eerst naar Mitla om naar opgravingen te kijken. Met 100.000 stenen hebben de Mixteken geografische mozaxefek vormen in ruit en meanderpatronen gevormd.Hier bekijkenwe ook twee grafkelders die onder de peramide liggen.  

Deze zijn grotendeels afgebroken om van de stenen een kerk te bouwen. Er staan weer veel verkoopstalletjes waar we een paar kleurrijke souvenirs kopen.

Daarna rijden we door naar Jalapa del Marques waar we in een stuwmeer zwemmen en vis eten bij een restaurantje. We waaien bijna weg. Als we naar Ventosa rijden neemt de storm toe, deze is in dit gebied altijd hevig. Er zijn problemen met de camping over de afgesproken prijs en de prijs voor de folkloreavond. Omdat deze camping geen voorzieningen biedt, alleen maar staanplaats wijken we uit naar een benzinestation.

Tweede kerstdag rijden we naar Tehuantepec waar we bij een kindertehuis staan. De overnachting is gratis maar er wordt geld en kleding geschonken.

Naar San Christobal is het slechts 100 km, we staan aan de achterkant van een 5 sterren hotel op een veldje. Douche en WC zijn in jaren niet schoongemaakt en worden dat nu ook niet. We staan op 2200 mtr hoogte overdag heerlijk warm en x92s nachts ijs op de dakluiken.  x91s Morgens zitten vrouwen op het natte gras te wachten totdat wij de camper uitkomen om hun spulletjes te verkopen.

We bezoeken dorpen van de Mayax92s, eerst naar een kerkhof waar we uitleg krijgen over begrafenis rituelen. Dan naar de jaarlijkse opvolging van een indianenpriester. Dit moet altijd in de laatste 10 dagen van het jaar, waarvan dit de laatste dag is. Het is in een heel donker gebouw en we mogen even kijken maar beslist geen fotox92s maken. Allemaal mannen in speciale kleding, mudvol veel waxine kaarsjes drank en wierook.

Daarna naar de Mayakerk waar ook beslist niet gefotografeerd mag worden.  Jammer want het is heel bijzonder. Op de grond allemaal dennennaalden daarop zitten hele families met brandende kaarsjes voor zich. Ze Sommige hebben levende kippen bij zich, die worden ter plekke de nek omgedraaid om te offeren. Mannen zwarte, vrouwen een bonte en kinderen een witte kip. Ook allerlei fruit en groentes worden geofferd. Er wordt ons veel over de kleuren gebruiken en rituelen verteld. Bij rituelen wordt een sterke drank gebuikt, om de kwade geesten uit te drijven. Hoe meer men boert hoe beter het is. Men was heel blij met de komst van cola, want de jongeren gingen hier al meer gebruik van maken. Je boert er beter van en de problemen t.g.v. de sterke drank nemen er door af.    

Het is een gezellig plaatsje met eenmarkt voor de kerk. Het merendeel van de bevolking loopt in authentieke kleding.

Vanuit San Christobal moeten we in konvooi rijden en mogen onderweg niet zelf stoppen. We komen via een berggebied in een tropisch regenwoud, een echte jungle. Langs de weg wordt op veel plaatsen koffiebonen te drogen gelegd. Vrachtwagens worden ook als plaatselijke bus gebruikt. We zien veel kinderen die fruit enz. willen verkopen als we bij een verkeersdrempel zijn.  

Ook staan zij een paar maal met een touw over de weg met daar aan een vlag of cola fles om je zo te dwingen te stoppen om pesox92s te vragen. Voorzichtig rijden we door om niet te hoeven stoppen. Twee campers die stil kwamen te staan maar niets kochten of gaven werden met katapulten belaagd. Soms hebben ze zelf topes, verkeersdrempels, gemaakt. Als we in Palenque komen is het zeer vochtig en benauwd. x92s Nachts horen we brulapen in de jungle.

We bekijken er de Maya ruines uit de 7^e eeuw, het is heel wat trappen op en af lopen. Er zijn veel hixebrogliefen. Een groot deel van de piramides is nog onder het oerwoud bedolven. Alle liggingen van de gebouwen en de opbouw daarvan heeft te maken met de stand van de aarde en met de jaarkalender.

Vanwege oudjaar is er gezamenlijk eten. Daarna houden het maar 8 mensen vol om tot 12 uur x92s nachts op te blijven. We gaan warm, benauwd en vochtig het nieuwe jaar in.

Weg 89 tot aan Wickenburg is een toeristische route, het is een aardig plaatsje met campground. De volgende dag op naar Lake Plaesant, we denken dat we beter binnendoor kunnen i.p.v. door de buitenwijken van Phoenix.

Wij zijn dus via een smalle gravelroad van 50 km met allemaal kuilen en stroompjes naar een Lake gereden. Het was een groot bergachtig cactus gebied met veel stijgen en dalen en we hebben er dan ook bijna de hele dag over gedaan. Het was niet de bedoeling maar we hadden vanaf de grote weg al een stuk op harde weg gereden en er stond niet dat het na 8 km een grindweg werd. Daar stond toen wel 12 km grind, maar na die 12 stond er opnieuw een bord 30 km op eigen risico en dat stuk viel echt tegen maar we hadden na die twee borden geen zin om terug te gaan.  Moeilijk rijden maar we worden beloond met een prachtige plaats direct aan het water, stralend weer en slechts 5 dollar per nacht We hebben er twee nachten gestaan en de laatste nacht storm, we stonden wel erg dicht op het water en moesten toen zorgen dat we droge voeten hielden met uitstappen.

Daarna zijn we naar een historisch park Painted Rock gereden via een vlakke saaie weg. Ook het park was niet veel zonde want het was 40km heen en terug, maar ja.  Toen weer via een lange vlakke weg naar de grens van Mexico om naar het Organ Pipe Cactus Nationaal Park te gaan. Het was hier bloedheet, geen schaduw te bekennen, wel cactussen dus. We konden nog wel een goede plek met een klein struikje vinden. Tussen de 35 en de 40 graden. In de nacht bleef het 26,4xb0, dus weinig geslapen. De volgende dag een rondrit, viel tegen want alles wat er te zien was aan cactussen stond ook al op de campground.  

We nemen een route naar de volgende campground bij een Lake. De laatste weg vond ik al zo stil, maar wij door tot een zeer klein plaatsje en van daaruit moesten we via grind 6 km naar het Lake. Een zeer slecht stuk maar gelukkig niet zo ver. Dat we er kwamen voelde ik me er niet op ons gemak.Wij wilde er niet voor de nacht blijven. Terug naar dat kleine plaatsje was geen optie, want die kant was geen camping en als we doorreden wel. Bij de gravelweg werd al gewaarschuwd voor bulten kuilen en stroompjes en dat het op eigen risico was. Dan toch maar doen, nou dat hebben we geweten, nog erger dan de vorige keer, hotsen en botsen en met de achterkant soms over de grond. Daarna nog door een flinke waterpartij. Het werd aarde donker en kwamen we borden tegen met narrow mountainroad. Het werd stijgen  en dalen met veel bochtjes. Om 7 uur in de avond  kwamen we bij de campground aan. Bij het opstaan bleek dat er nog een aantal pick-ups en tenten bij gekomen waren. Allemaal manvolk met revolvers en buksen. Een buurman vertelde dat het een gebied was waar je wel een wapen nodig had omdat dit gebied zo bergachtig en moeilijk is, er zijn hier nogal eens wat problemen met Mexicanen die op rooftocht zijn of Amerika proberen in te komen. Er komen voornamelijk mannen om te jagen, die dit in de schemer van de avond en de ochtend doen. Het is er niet zo geschikt voor toeristen en zeker niet met een camper.

De campground is niet veel en wij gaan verder naar het Patagonia Lake State Park.

We kiezen een mooie site met uitzicht op het water, tegen de avond zijn alle plaatsen bezet een gezellige drukte, overal kampvuurtjes. Na het weekend gaan we naar het Mountain Park bij Tucson. Er zijn studiox92s in Old Western stijl. De toegangsprijs voor wat het ons lijkt te bieden vinden we te hoog.

Verder naar Kartchner Caverns State Park. Hier zijn 2 grote grotten die pas in 1967 ontdekt zijn. Wij maken met een gids een wandeltocht van 1,5 uur.

Heel indrukwekkend, niet alleen stalactieten en stalagmieten maar ook draperiexebn schilden en strootjes.

We verrichtten hier nog wat klusjes met spullen die we in een camperstore hebben aan geschaft.

Als we verder gaan rijden we langs Tombstone om te kijken waar we de  21  november de Duitse groep voor Mexico gaan ontmoeten. De wegen die we rijden zijn saai en omdat we dichtbij het gebied van Mexico zijn is er bordercontrole.(paspoort) We eindigen de dag bij het Chiricahua Nationaal Monument. Hier maken we een paar heerlijke wandeltochten, waaronder de Echo Canyon Trail een mooie tocht met veel rotspartijen, balanceren rotsblokken en doorkijkjes.

De campground ligt echter in een kloof waardoor er weinig zon is en ‘s avonds al snel aarde donker.

Joke en Max en Karla en Cok bedankt voor jullie reacties.

We willen doorsteken naar Coronado Nationaal Forest die aan de andere kant ligt. Slechts 30 a 40 Km gravelroad over de bergen. Na onze slechte ervaring met de vorige gravelroad toch maar de 208 km via Hwayx92s genomen. We rijden ook een stuk door New Mexico. Na even wat zoeken staan we op de Sunny Flat campground bij Portal.

Het is een heerlijke site omringd met bloemen, het lijkt wel een vlindertuin omsloten door prachtige rotspartijen.   

Na het weekend rijden we via Douglas naar Bisbee. Een mijnstadje tegen de bergflank gebouwd.

De volgende morgen is het poetsen en boenen om de camper van binnen en buiten klaar te maken voor de reis door Mexico. ‘s Middags rijden we naar Tombstone om aan te sluiten bij ons reisgezelschap voor de komen de maanden. Aan het eind van de middag is er een kleine brieving en ‘s avonds gaan we naar een restaurant en saloon.

We blijven een dag staan. Wij moeten nog onze wa-verzekering voor Mexico regelen.

En ‘s middags gaan we met de groep naar historama en voorstelling over de geschiedenis van Tombstone.

Om 8 uur de volgende dag rijden we naar Nogales om in colonne om 11.30 u de Mexicaanse grens te passeren.

Een stukje erna worden de campers ingeklaard. Zoals verwacht is dit een heel gedoe en zijn om 14u klaar om verder te rijden. Bij kruispunten willen jongetjes de autoramen wassen. Voor en in de stadjes liggen gevaarlijke drempels dwars over de weg. Bij deze drempels staan mensen spullen te verkopen. Rond 16.00 bereiken we de eerst overnachtingplaats in Magdalena de Kino.

We rijden over tolweg 15 d naar Guaymas. Deze voert door een eentonig en armoedig landschap. Veel vervallen dorpen en huisjes.  Ook wordt er langs de weg gefietst en gelopen. Zien mannen in de wegbermen gras of graszaad verzamelen. Een paar keer komen we een militaire controle post tegen, waar alle vrachtautox92s worden gecontroleerd. Hierdoor ontstaan kilometers lange files.

We staan twee nachten bij een luxe resort waarbij van alle faciliteiten gebruik mogen maken. Het contrast met wat we overdag gezien hebben is groot. x92s Avonds een heerlijk diner met de groep.

Na een dag heerlijk relaxen, weer rijden, er verandert niets aan het landschap en de armoedige dorpjes.

Onderweg weer zox92n controlepost voor vrachtautox92s, wat een kilometers lange file veroorzaakt. x92s Middags komen we op de Copper Canyon RV park in Los Mochis aan.

We vervolgen de tolweg.En gelijdelijk aan wordt het gebied wat groener met landbouw en betere woningen. Er is minder straatverkoop. De route loopt via Culiacan naar Mazatlan een toeristenplaats aan de kust. Inmiddels is de temperatuur ongeveer 35 graden. Op de camping Marosa RV park weer een paar dagen staan. De volgende dag rommelen we x91s morgens wat rond de camper en x92s middags boodschappen boodschappen gedaan. x92s Avonds met de groep naar een Mexicaanse show met diner in een hotel in de binnenstad. Het eten is heerlijk en de show is leuk, dus een geslaagde avond.

Na het weekend naar St. George waar we de verzekering per fax moeten regelen. Als dat rond is rijden we de 59, 389 en alt 89. Eerst een stuk hoge vlakte, daarna een mooie ruime slingerende heuvelachtige bosweg tot Jacob Lake met een hoogte van 2420 mtr. Slechts 160 km verder, maar heel ander weer en slechts 14xb0C. x91s Nachts krijgen we noodweer. x91s Ochtends rijden we weg 67, het Kaibab Plateau, dat doet denken aan de hoge Veluwe.  Glooiend ruim landschap met dennenbomen en een relaxte slingerende weg er doorheen. Jammer genoeg regent het. We rijden zo de Grand Canyon in. Hier ook voornamelijk door bosachtig gebied. Alleen bij de viewpoints kijk je in de armen van de canyon. Wat we ervan zien is erg groots en overweldigend. Helaas veel wolken, mist, donkere luchten en erg koud. In de middag breekt het noodweer los met onweer bliksem en grote hagelbuien.

Er is maar xe9xe9n campground open en die is vol. Na 207 km zijn we weer terug in Jacob Lake. Maar goed ook want met een hard broodje is mijn kies gebroken en de vulling eruit. Nu kunnen we de volgende ochtend (vrijdag) meteen naar de eerst volgende grote plaats, Page, om een tandarts te zoeken.

Het noodweer houdt de hele nacht aan. Als we na het ontbijt weg alt 89 naar Page willen vervolgen, is deze afgesloten. Er zijn enorme modderstromen over de weg door het noodweer. Een enorme tegenvaller want we moeten terug naar Fredonia en dan over Kanab, er zit niets ander op. Ewald heeft er flink de vaart in en ik de pest. Kanab lijkt een flinke plaats en we gaan naar het Visitorcenter om naar een tandarts te informeren. Er wordt voor ons naar een tandarts gebeld en we mogen om 11.30 langskomen. Na een foto en een verdoving wordt het loszittende deel eruit en een noodvulling ingezet. Ik ben helemaal opgelucht.

We besluiten het erop te wagen en rijden dezelfde weg weer terug. Gelukkig is de weg inmiddels weer open. We zijn blij dat we deze keuze gemaakt hebben want hij is bijzonder mooi. Stuk bos, rotsen niet zo hoog, licht slingerend en daarna door een valley die op een dessert lijkt. Dan weer rijden we door de bodem van een arm van Grand Canyon.

We komen langs Rock Dwellers, een plaatsje met resten van oude rotswoningen. 

Dan gaan we de vermiljoen Cliffs in en bij Lees Ferry op de campground staan. Een punt waar vroeger een kabelpont over de Colorado River ging.

We hebben een magnifiek uitzicht op Cliffs en op een bocht van de Colorado die op dit stukje wild is. Er gaan diverse rafters voorbij. Prachtig om nog een dagje extra te blijven. Als we hier weg gaan komen we al snel bij de Colorado Bridge. Als we hier over  zijn rijden we in een valley van een indianenreservaat. Er staan diverse stalletjes met aardewerkpotjes en sierraden. Via een stijgende weg rijden we de Cliffs weer op en hebben dan uitzicht over de valley.

Wij gaan langs de Glen Dam naar het Glen Nationaal Park naar een campground aan het lake, met zoals de meeste keren een schitterend uitzicht op weer heel andere rotspartijen.

Via Page, een toeristische stad, verder over de 98. Weer een mooie route. En dan de 564 naar het Navajo Nationaal Monument op het Shonto plateau. 2226 mtr hoog. We lopen een korte trail naar een uitzichtpunt op de Betatakin Ruin.

Een oud boerendorp gebouwd onder een Cliff in een canyon. Er is hier een campground en al is het erg koud we gaan er staan voor een nacht en genieten binnen van een prachtig uitzicht op de valley en een schitterende zonsondergang.

Van hieruit slaan we af naar de 163 richting Monument Valley. We zien meteen al grote losse rotsformatie in een verder vlak landschap. Als we een foto maken, passeert ons een Nederlandse camper. Wij zwaaien naar elkaar en even later keert de camper en maken we kennis met elkaar. Het klikt en we drinken een hele poos gezellig koffie met elkaar. Wij vervolgen ieder onze eigen weg. Vrij snel komen wij bij het park aan reserveren een site op de campground. Het wordt afgeraden met eigen camper de route langs de rotsformaties te maken. Het is een zanderige rode gravelroad met veel kuilen, keien en plassen. Lopend is dit niet te doen vanwege alle stof van autox92s en de afstand. Je kunt de senic tour, betaalt, maken in omgebouwde pick-ups. Er staan banken achterin en een dakje erboven. Wij voelen daar niets voor, nemen het risico en gaan met de camper langs de rotsformaties.

Inderdaad een zeer slechte weg en inspannend maar wel de moeite waard. Wij konden er overal uit waar we wilden om fotox92s te maken. Wij gaan de indianenreservaten verlaten, we hebben mooie cultuurvoorwerpen gezien zoals manden, weefwerk, aardewerkpotten en sierraden.

x92s Morgens volgen we eerst de 163 en afslaan naar de 261, er staan heel wat waarschuwingsborden. Voor lengte, gewicht, geen aanhangers, haarspeldbochten, helling 10%.  Een gevaarlijke slechte weg met 5 km gravelroad. Wij drinken eerst koffie in het zonnetje. Als we een touringcarbus de weg af zien komen is voor ons duidelijk dat wij het ook kunnen.

Als we in de valley rijden zien we de weg naar de Cliff al die we op moeten. Het gaat prima, wel wat smal en afbrokkelende zijkanten. Maar echt weer genieten van alles wat we zien. Na een plateau met veel jeneverbessen slaan we eerst af naar de 95 en vervolgens naar de 275 om naar het Natural Bridges Monument te gaan. 

Hier zoeken we een plek op de campground en na de lunch maken we een rondrit en mooie hikes naar de Sipapu en de Kachina Bridge die in het canyon liggen en naar de Horse Collar Ruine Overlook. Twee ervan pittig dalen en stijgen. 

Om 18.45 komen we moe maar voldaan weer terug op de campground.

Trude, Hellen en Karla, leuk jullie reactie op de web-log te lezen, bedankt.

x91s Morgens lopen we eerst nog de laatste makkelijke trail en rijden dan de 95 waarlangs we nog tweemaal een indianenruxefne bezoeken.

Slaan de 191 in en gaan voorbij Blanding bij de Devils canyon campground een dag relaxen. Helaas slaat het weer om, kouder en regen, we rijden via de 211 het Canyonsland Nationaal Park in. Een schitterende weg, het is er dan ook druk.

We bekijken eerst de Newspaper Rock waarop petroglyphs staan.

Dan tot het eind van het park waar het Visitorcenter en de campground is. Helaas vol!!! Jammer want er zijn diverse Trails die je alleen kunt lopen als je in het park staat. We willen verder de Elephant Hill en The Needles bekijken. Helaas gaat dit niet want dit is een stuk rood zandweg waar je alleen met vierwieldrive heen kunt. Wij rijden terug (68km) naar de 191 en kiezen de volgende afslag naar Canyon Rims waar we op de eerste campground, windwhistle, gaan staan. Het blijft gieten.

Bij het opstaan, hangt de mist als een deken om ons heen. We rijden tot het eind van de weg naar Needles Overlook, helaas veel mistflarden die het uitzicht belemmeren.  Weer terug naar de 191 (33km). De zon komt er weer door. We zien de Wilson Arch, maar de Glasrock slaan we over omdat we dan via een zandweg moeten. Even verderop is een verzameling van rariteiten.

Daar is een picknickplaats waar we lunchen bij een Koeienkop. Via Moab rijden we door naar het Arches Nationaal Park. We hebben geluk, we kunnen kiezen uit drie campsites die nog vrij zijn.

De volgende dag een trail lopen, we lopen verkeerd. Dan terug en eerst een stukje met de auto tot de Trailhead.  We nemen een moeilijke trail waarbij we langs de meeste archen (natuurlijke bruggen) komen en prachtige rotsformaties. Moeilijk door het fijne zand wat op de rotsen ligt. Je glijdt er zo vanaf. Twee keer konden we met moeite op en af komen. De derde en laatste keer moesten we op een zeer schuine rots langs een stukje afgrond met water erin en resten wortels van bomen. We hadden het al voorzichtig geprobeerd maar gleden weg, toen bovenlangs, dit was te stijl. Er kwam een jongen die er wel op kon komen. Hij hielp ons door van zijn jas een touw te maken. Gelukkig was het de laatste gladde steile rots.

Helaas door de spanning alle keren vergeten een foto ervan te maken. Ik ben al flink moe als we op het eind als toegift nog een flink eind een zandpad heuvel op heuvel af moeten doorploeteren.  Heerlijk naar de camper en een koel wit wijntje buiten (dachten we) Alles neergezet, begint het te regenen. De parkranger komt met een mobilifoon waarschuwen dat alles naar binnen en vast moet staan omdat er noodweer aankomt, we zien de wolken binnendrijven en het wordt inktzwart. Even later onweer en hagelbuien, we staan niet voor niets in Devils Garden.

Het weer blijft zo, daarom maken we een rit langs de Colorado River waar we nog een aantal petroglyphs bekijken en afdrukken van Dynosauruspoten. Daarna rijden we verder naar het bovenste deel van het Canyonlands Nationaal Park.

De temperatuur zakt tot 2,3en even later rijden we door sneeuwbuien overal gutst het rode zandwater door loopjes in het landschap en staan er grote poelen.

Gonda en Nico bedankt voor jullie reactie, erg gezellig.

Als we opstaan is het buiten -0,7xb0 C en staat het ijs aan de binnen en buitenkant op de ramen en buiten op de plassen. Het is wel zonnig weer dus met de kachel er bij aan wordt het binnen snel behaaglijk.

Na informatie blijkt het weer koel maar zonnig te blijven. We gaan terug naar het Arches nationaal park. En lopen er de korte trails naar Window Section en Double Arch. Ook bekijken we de View points. een panorama op besneeuwde bergen en de balance Rock zijn bijzonder.

De volgende ochtend lopen we de trail naar de bekende Delicate Arch. Het symbool van Uta, dat ook op alle nummerplaten van de auto’s staat.

Het is een mooie tocht eerst langs een rots met petroglyphs. En dan 146 meter stijgen over rosten en richels. Boven zijn er al veel mensen die genieten van het mooie uitzicht en het heerlijke weer.

Wij zoeken een lekker plekje op om koffie te drinken. Weer beneden aangekomen lunchen we, waarna we(via hwy 128) door de Canyon langs de Colorado River rijden en er nog een nachtje gaan staan. Dan verlaten we de enorme rode stenenkolossen van de Canyon  en rijden een plateau op wat aan de duinen doet denken. Lekker voor de camper in het zonnetje genieten van koffie en de lunch. Na een stukje snelweg (interstate 70) draaien we de 65 op. We rijden prachtige bergen met sneeuw tegemoet en zitten al snel volop in een witte wereld. Het sneeuwt licht. er zijn mensen die langlaufen en met sneeuwscooters. we rijden langdurig op 3300 meter. er is voldoende sneeuw op een sneeuwpop te maken.

We proberen nog een campground, maar ze zijn allemaal gesloten. Het is vreselijk koud en om de volgende dag een pak sneeuw te ruimen! nee liever niet. We zakken naar de vallei Delta waar we in de gelijk namige plaats uit nood bij een supermarkt/warenhuis gaan staan (24 uur open en bewaakt). ‘s Morgens toch ook hier ijs op de dakramen. Het is 1,6C outside en 6C inside. Over hwy 50 en 550 rijden we de Delta uit richting besneeuwde bergen.

Nu een heel ander gebied, we wanen ons in Oostenrijk. een snelstromend riviertje, bergen die veel glooiender zijn en het ziet er minder ruig uit. we komen langs een skigebied en over de Lizard Head pas op een 3000 meter (hwy 145).  Waarna we af zakken naar Mesa Verde nationaal park, waar vroeger de Anasazi indianen leefden en nog veel van hun cultuur bewaard is.

Het museum, Cliff Palace en Spruce Tree House geven ons een goed beeld van hoe de mensen hebben geleefd.

De volgende dag gaan we op weg naar Canyon de Chelly national monument. We rijden via de hwy 160 en 191 door de woestijn naar het indianenreservaat.Waar we op de campground gaan staan. De coordinaten zijn 36.8.56 noord en 109.32.27 west. De voornamelijk houten huizen rond Chinle, type woonwagen, zien er haveloos uit. Het is er zeer dicht bevolkt met voornamelijk Indiaanse mensen. Bij de supermarkt staan ze met sieraden enz.

De volgende dag maken wij een rondtour langs de viewpoints. Vanuit de hoogte kijk je heel diep de canyon in. Er wonen en leven nog Navajo indianen. In tegenstelling tot het armoedige en rommelige beeld in het reservaat is het in de diepe canyon ruim en verzorgd. Bij ieder viewpoints staan er autox92s met souvenirs in de achterbak die soms terplekke worden gemaakt.

Wij bezwijken vooreen aantal souvenirs. En maken een praatje en/of een foto met de maker.

De canyon vinden we geweldig mooi. Je wordt overweldigd door de grootsheid, schoonheid en enormiteit van het gebied. We hebben aan het eind van de dag dan ook een enorme hoeveelheid fotox92s gemaakt.

‘s Avonds betrekt de lucht en gaat het regenen.

We rijden richting het zuiden over hwy 191 en het daarna de interstate 40 naar het Petrified Forrest national park. Het is inmiddels donker en het stormt en onweert. We zoeken een campground die even buiten het park ligt. In de loop van de avond klaart het weer op en wordt het een koude nacht.

Als we opstaan is het -5,7xb0 C.    

We gaan eerst naar het museum waar we een video van de ontstaans-geschiedenis bekijken. 225 Miljoen jaar geleden heerste hier een tropisch klimaat. Door een onbekende oorzaak zijn de bomen omgevallen en in rivieren en meren terecht gekomen. In de loop van miljoenen jaren bedolven door zand en sediment. Grondwater verrijkt met Silicaat sijpelde in de stammen van de bomen en verving de originele cellulose. Het Silicaat kristalliseerde in kwarts waardoor de bomen versteende. Later is de aardkorst hier omhoog gekomen en is deze omgeving veranderd in een woestijn.

Door erosie van water en wind zijn de versteende bomen en andere fossielen vrijgekomen.

Wil je de mooie dingen van het park zien dan moetje de trails lopen, dit doen we ook. Bij het museum start onze eerste trail de x93Giant Logsx94. De trail loopt tussen resten van de versteende bomen door. Daarna lopen we nog verschillende trails waarvan de belangrijkste zijn, Blue Mesa, Agate House en de Long Logs.

We zien bomen langer dan 90 meter, breder dan we zelf lang zijn en in fantastische kleur schakeringen. Sommige lijken wel in de houtzagerij net doorgezaagd te zijn. Het is wonderlijk om er tussen door te lopen. Ook krijgen we een goed beeld hoe de erosie op het landschap in werkt en hoe het nog aanwezige Silicaat hieraan kleur geeft.

Tussen 11e en de 13^e eeuw hebben in deze woestijn nog mensen gewoond. Hiervan zijn nog enkele ruxefnes en petroglyphs overgebleven.

Hierna verlaten we het versteende bomen park en rijden weg 180 en 61. Een woestijnachtig landschap daarna door een hoge bergpas met een diepe kloof waarin de Salt River stroomt.

Het laatste stuk dalen naar het T. Roosevelt Lake een woestijnachtig gebied. Naast ons enorme cactussen als bomen met omhoog stekende armen. Het kenmerk van Arizona, dat ook op hun nummerplaten staat. Een situatie van winterjas naar bikinie, heerlijk!

Een paar dagen zonnen en dan via een bergachtig gebied richting Verde Valley, waar we na Cottonwood in de bergen gaan staan en een prachtig uitzicht op stad en valley hebben. Vooral ‘s avonds erg gezellig al die lichtjes.

Van hieruit maken we twee korte trips, naar een Pueblo ruxefne en naar het mijnstadje Jerome. Ooit zeer welvarend met veel inwoners en upperten. Het stadje is tegen de bergflank gebouwd en heeft een onstabile ondergrond waar regelmatig bevingen zijn. De laatste was 15 oktober van dit jaar. Door bevingen, branden, openen en sluiten van mijnen kende het steeds een periode van opbloei en neergang.  Nu wordt het de "Gohst"stad genoemd en moet het hebben van toerisme. Het heeft straatjes met eethuisjes en winkeltjes.

We verlaten deze heerlijke plek en rijden naar Ennis wat een aardig plaatsje met western achtige huisjes en saloons is.

Door een prachtig stroomdal rijden we richting West Yellostone We komen twee keer grote roedels Pronghorns tegen.(soort Antilope)

West Yellostone is een flinke toeristische plaats bij de ingang van het Park. Wij gaan

aan een tour beginnen in het vulkanische gebied, je ziet overal rookpluimen net of er overal brandjes zijn. Er zijn geysers waarvan er nog meer dan 100 actief zijn en diverse soorten.

Spuit-, Fontein-, Stoomgeysers, Springs, Mudpotten, Bassins. Het is bijzonder indrukwekkend door de uitgestrektheid en de verschillende omgevingen waarin ze liggen en de bijzondere kleurrijke micro-organisme om de bronnen, er leeft zelfs een spinnetje in dit hete water.  Sommigen ruiken naar zwavel en anderen stinken heel erg. Door het sediment in het water maken de bronnen en geisers soms de wonderlijkste bouwwerken. Het water wat uit de geisers en bronnen komt is kokend heet en het water in de lakes en creeks steenkoud

Deze dagen is er een strak blauwe lucht maar een snijdende koude wind alsof we op een skipiste zijn. x92s Avonds zijn we doodmoe van de vele indrukken, onze huid en lippen zijn helemaal schraal van zon en wind. In de nacht daalt de temperatuur tot onder het vriespunt. Dus bij het opstaan de kachel aan.

Het park heeft een prachtige natuur met watervallen, cascades, canyons, duinen en rotspartijen. Ook zien we veel bizons en ander wild.

Ik wil graag weten hoe een versteende boom eruit ziet, dus daar nog naar toe. We kunnen er niet dichtbij komen want voor de souvenirjagers staat hij achter een hekwerk.

Hierna verlaten we het Yellostone Park en rijden via een panorama route door het Grand Teton Park. We bezoeken hier het Indiaan Arts Museum met veel kleurrijke voorwerpen van de Navajox92s.

Daarna rijden we naar Jackson, een plaatsje in western stijl, gelegen in een wintersportgebied. Verschillende aardige straatjes met winkeltjes, het ziet er gezellig uit. Als we Jackson verlaten nemen we highway 89. En rijden door een saaie agrarische vallei die rommelig aan doet. Bij Birgham gaan we de bergen weer in, tot aan Montpellier. Dan weer een vallei tot Garden City. Van hieruit voort de weg (hwy 89) door een soort kloof tot aan de voorsteden van Saltlake city. Het is een grote saaie vlakte waar een zesbaan snelweg doorheen voert. Het kost ons bijna een hele dag om door deze steden en Saltlake city te komen.  x92s Avonds komen we bij Spanisch Fork, een mooi gebied waar we een campground vinden

Langs de campground van de Utah country park loopt een spoorlijn over de pass die wij ook nemen, hwy 6/89. Over deze spoorlijn komen langen treinen met wel acht locomotieven er voor. 

Het is een flinke klim over de pas en dan slaan we af naar hwy 89. In Mount pleasant doen we boodschappen. Als we de winkel uitkomen is de lucht helemaal betrokken en begint het te regenen en wordt het aanmerkelijk kouder. Dit blijft de hele dag zo. Het gebied, met rode bergen, waar we doorheen rijden wordt steeds droger. Er komt bijna alleen een soort juniperis boom voor en struiken met gele bloemen. Bij Salina verlaten we hwy 89 en gaan hwy 50 op richting Nevada. Aan het eind van de dag zien we een veld met bloemen. Hedwig plukt een bosje en rijden langs de rand van de Nevada woestijn naar onze campground in Oak City.

De volgende dag rijden we van Oak City richting Delta. Dit stadje is pas in 1907 gesticht. Het stelt niet veel voor. Van de eerste zandduinen die we zien worden natuurlijk fotox92s gemaakt. Bij het droog gevallen x93Savier Lakex94 drinken we midden in de woestijn koffie. De woestijn is niet alleen zand maar ook lage begroeiing en bergen.  We nemen de Sacramento pass, 2770 mtr, en de Conors pass, 2570 mtr. Dan door het Great Basin dat voor een deel nationaal Park is. Wij gaan er niet in omdat er alleen gravelroads zijn. We eindigen bij Cave Lake nat. Forrest campground en genieten van een wijntje met uitzicht op een prachtig berglandschap.

In Ely tanken we en werken de web-log bij en slaan af naar hwy 6, we zien weer een totaal ander landschap, grote valleien omsloten door bergen in de verte. Soms wat groen en dan weer droog en dor. We komen lavabedden tegen die we bekijken. Hierin zitten enkele rudimentaire sporen van edelstenen. Soms zijn de wegen eindeloos door de woestijn. Bij Tonopah zoeken we een campground op. Een industrie plaatsje waar zilver en goudmijnen een belangrijke rol hebben gespeeld. Het ziet er rommelig en vergaan uit. Nu is het meer een stopplaats als je door de Nevada woestijn rijdt. Het laatste stuk dat wij de dag erna rijden is toch weer heel anders. Je kunt zien dat er over deze vlakte vaak meer wind staat hele stukken zijn schraal en onbegroeid of er liggen hoopjes zand om de struikjes. Langzamerhand gaan we afwisselend stijgen en dalen over een lange weg en verlaten Nevada en rijden Californixeb in. Bij Benton slaan we af, komen door een apart rotsgebied, dan via een dennenbos dalen we af naar een zout meer, het Mono Lake. Dit heeft een zeer eigen flora en fauna en een eilandje wat nog vulkanisch is. Na hier wat rond gelopen te hebben komen we al snel op een zeer hoge pass, de Tioga, 3200 mtr. Mooi om bovenop gebruik te maken van de campground en te wandelen. Zodra de zon onder is koelt het sterk af tot een graad of 5.

We blijven hier staan en maken een tour naar en door het oosten van het Yosemite Park. Dit door gletsjers gevormde hoogland geeft een prachtig uitzicht over granietmassax92s en een panorama over Tenaya Lake. De dag erop een trail naar Gardisky Lake. Het leek niet zo moeilijk maar ik moet vaak stil staan om op adem te komen en ben blij als ik er ben. Natuurlijk wel grandioos uitzicht en een tevreden gevoel. Dalen gaat een stuk makkelijker.

We gaan naar een andere campground om van daaruit het westelijke gedeelte te bekijken. De weg is moeilijk, smal, veel bochten, en hoogteverschillen. In de valley is het zeer toeristisch erg warm en de campgrounds vol. Wij rijden door naaar Wawona, ook warm, we zitten tot laat buiten en de ramen blijven x91s nachts open. De volgende dag lopen we de Mariposa Grove trail. Een bos met 500 mammoetbomen van meer dan 2000 jaar. De oudste 3200 jaar.

We rijden naar het glacier Point, op de terugweg krijgen we regen met temperatuur verandering. Daarna nog door het Pionier Historisch Openlucht Museum en van hieruit naar de White Wolf campground Als we er om 19.00U moe aankomen zijn we blij dat er een restaurantje is. Wel even reserveren, we gaan er om 20.00u heen. Je krijgt geen menukaart. Er staan 4 tafels waaraan 8 personen kunnen zitten. Er komen schalen op tafels en iedereen krijgt hetzelfde. Alleen de drank is naar keuze. Het eten is eenvoudig, groentesoep, daarna rodekool appelsalade, die moet je eerst op eten. Hoofdgerecht maxefskolf en bruine bonen en een pork schijf met spicy saus. Nagerecht warme frambozen pie met ijs. Wij vonden het gezellig en het smaakte prima. De temperatuur is nu slechts 10xba met een rood wijntje tussen ons in gaan we onder de wol.

x91s Nachts steekt er een storm op, als we opstaan is het 2xba snel de kachel aan. Er staat een snijdende koude storm, de wandeling die we in gedachte hadden laten we zitten. We besluiten het park te verlaten. Een goede keus. We dalen af tot 1400 mtr in een valley en als we in Bishop komen is het inmiddels 28xba, maar de storm blijft. Het is een drukke stad met een doorgaande weg, we halen de e-mails binnen. Dan komen we in de Sierra Nevada waar we de nacht aan Tabooose Creek doorbrengen de camper met de achterkant op de wind. De temperatuur blijft aangenaam.

x91s Morgens stralend weer, tijd voor luieren, lezen haren knippen en wassen. Water uit de Creek, als je je hand er insteekt bevriest hij bijna, maar in een zwarte emmer is het snel genoeg door de zon opgewarmd.

Na het weekend steken we een andere woestijn door, Death Valley. We verwachten een droge saaie woestijn, maar het is schitterend. Eerst een stuk waar we direct al een soort palmbomen, cactussen en een soort Yucax92s tegen komen. Dan een stuk omhoog met zeer diepe kloven met allerlei kleuren rotsen. We dalen tot Devils Corn Field, dit ziet eruit als een vlak stuk zand met hier en daar hoge korenschoven. Het zijn graspollen waar de wind iedere keer het zand omheen wegblaast. Hierna gaan we 1600 meter omhoog zonder bochten met een lang zeer slecht vals plat. Er staan diverse tanks met koelwater onderweg voor warm gelopen radiatoren.

Ewald zit achter het stuur als op een schommel, alsof hij zichzelf omhoog wil duwen. De camper heeft er moeite mee, en stinkt behoorlijk. We stoppen een keer om even te wachten. Er staan diverse autox92s onderweg met de motorkap omhoog af te koelen. Wij komen in ieder geval boven, dalen daarna met een zeer lange weg zonder bochten, af tot 113 meter onder zeeniveau. Er is een campground maar 40xb0c zonder xe9xe9n boom op asfalt is ons te warm, dus verder. Dan een stuk grote zandduinen, we lopen er een stukje heen om op afstand fotox92s te maken we voelen er niets voor met deze warmte door zandduinen ploeteren. Inmiddels al wat later en we nemen de eerste de beste campground. Helaas ook geen schaduw. We kijken naar een prachtige zonsondergang en zitten tot we naar bed gaan buiten. Het is dan nog 28xb0C. Alle ramen tegen elkaar open.

De volgende dag de mosterd valley en een oud stuk terrein van boraxwerkers bekijken. Hierna volgt nog een lang stuk dessert dat vlak en saai is. Net als de plaats Pahrump waar we doorheen rijden richting Las Vegas.Door Las Vegas heen rijdend verbaas je je over de aparte gebouwen en de mega reclame langs de hwy. Snel deze stad uit en naar een campground in de Valley of Fire. We staan hier tussen oranjerode spitse grillige rotsformaties. Het is nog bloedheet we zetten alles open. Alles moet op een gegeven moment dicht want er steekt een storm op die al het zeer fijne rode stofzand overal inblaast. De volgende dag bekijken we het park, het is prachtig, bogen gaten holen en diverse rotstekeningen van indianen. Ook zijn er veel aquarelkleurige groepen rotsblokken. Als ik s xe1vonds op de campground de weblog bijwerk crasht de laptop. De harde schijf heeft het begeven en is niet meer op te starten. Alle fotox92s van de laatste drie parken zijn op deze manier verloren gegaan. We hebben er goed de pest in. Vandaar een lang stuk tekst zonder fotxf3x92s. Alleen van een dennenappel die ik meegenomen had van de Mariposa Grove en nu nog even op de foto zette.

In St. George/Washington aan de Highway 15 kopen we een nieuwe Laptop. We staan een nacht in Sand Hollow State Park, dat hebben we geweten, x91s nachts de camper verzetten vanwege de storm alles is rood stuifzand, het knarst tussen onze tanden. Dan terug naar St. George om weekend tot rust te komen en de laptop te installeren op een luxe campground met internet, elektra en een zwembad.

Maandags rijden we naar Zion Nationaal State Park. Je mag er niet met eigen vervoer rijden we lopen de eerste de trail naar de hwy 9 junction en nemen van daaruit de shuttlebus en beginnen bij het eind van het park met de Riverside Trail, een keurig pad vergelijkbaar met een boulevard vol met toeristen.

Dit vinden we niets we kiezen daarna voor de Hidden canyon trail een moeilijkere omhoog, een goede keus. Wel warm tijdens het lopen maar mooie uitzichten over dal en River waar we eerst in liepen. Als we terug zijn nog een klein stukje naar de Weeping Rock. De dag erop meteen maar een moeilijke, volop in de zon en behoorlijk hoog naar Angels Landing.

Deze rots is aan een kant helemaal stijl en vanuit het dal loop je er via de achterkant en door een nauwe kloof waar het wat koeler is naar de top, we lunchen bij Overlook Point. Hierna is er nog een pittige steile klim naar de top, we hebben geen drinken meer en Ewald blijft op het lunchpunt wachten als Hedwig naar de top gaat.

Boven een prachtig uitzicht over de hele omgeving waarna de lange afdaling weer naar beneden. Overdag stil en heet stralend weer maar in de nachten stormt het.

Via een tunnel aan de oostkant rijden we op een mooie weg het park uit en gaan naar Bryce Nationaal Park. Hier lopen we vanuit Sunrise Point naar beneden richting Quins Garden. We maken heel veel fotox92s van gexebrodeerde rotsformaties in alle kleuren van de Regenboog maar vooral rood en roze. Als kind maakte je deze forten en kastelen aan strand met zand en water. Dit lijkt er veel op maar dan in het megagroot. Hierna lopen we nog van Sunset Point naar Bryce Point. 

De andere Points doen we per camper. Na al dit moois rijden we over een plateau van ruim 3200 meter (kamperen er een nacht, erg koud) en via Cedar Breaks naar Cedar City en eindigen bij Quil Creek op 907 meter, een aangelegd stuwmeer voor de watervoorziening van St. George en omgeving. We blijven er het weekeind staan en maken rondrit in de omgeving. Het is zeer warm om 10.30u. in de avond nog tegen de 30xb0 C.

Eerst de campground gereserveerd voor we naar Vancouver gaan. De weg stijgt flink en snel. Door de kou heeft de camper er moeite mee. We passeren een paar Creekx92s die diep en wild zijn en waarover smalle houten bruggen liggen.

Dan een flinke en lange afdaling, van meer dan 15%. De remmen worden roodgloeiend en stinken. Het is een mooie weg met diverse meren en mooie uitzichten.

We komen langs Whistler, een grote plaats in een wintersport omgeving. Hoe dichter we bij Vancouver komen hoe drukker het wordt. Het laatste stuk naar de campground voert dwars door Vancouver en duurt ruim een uur. Het is net de snelweg tussen Amsterdam en Utrecht, een hele overschakeling met wat we de vorige maanden gewend waren. We zijn blij als we op de campground zijn.

De volgende dag kopen we een dagpas voor de Sky-rail en gaan naar down town. Daar gaan we omhoog in de Vancouver Overlook, een soort Euromast, vanwaar uit je over Vancouver uitkijkt. In Gastown bekijken we de stoomklok. En wandelen door China town. De dag is zo om en we komen tijd te kort om nog meer te zien. De onderliggende afstanden zijn te lang, ook met vervoer.

We verlaten de stad via Hwy 7. In Mission krijgen we politie controle. Als we 25 kilometer verder zijn willen we afslaan en dan rijdt een auto met vaart achterop onze camper.

Veel schade en trammelant. We staan 10 dagen in Deroche bij Henk en Olga, dit zijn gexefmmigreerde Nederlanders. Zij hebben een mooi groot erf met tuin .Wij scannen documenten en fotox92s in, bellen, mailen, faxen en rijden naar de diverse schadebedrijven en verzekeringsmaatschappijen. We repareren zelf de schoonwatertank en provisorisch de bumper. Wachten op de reactie van de verzekering en uitsapjes maken. De omgeving is erg mooi en er zijn mogelijkheden genoeg. Wij willen telefonisch bereikbaar blijven en gaan alleen daar heen waar onze mobieltjes nog bereik hebben of waar we gebruik kunnen maken van vrij internet.

We gaan naar Abbotsford en 3 Regionale parken waarvan er twee aan de Fraser rivier liggen.

Het is mooi weer we lezen, wandelen wat en ik zwem even in de rivier. Met Henk en Olga gaan we een avond naar een Yukalille groep die behoorlijk gevarieerde muziek brengt.

Dan komt de toestemming voor reparatie, Henk en Olga zijn op vakantie. Onze vriezer moet leeg omdat het gas afgesloten moet. We eten zoveel mogelijk op en de rest gaat helaas weg.

De camper brengen we naar het carrosserie bedrijf in Langley, we huren er een auto en gaan voor vier nachten in een hotel. Mooi tijd om de web-log bij te werken, we maken het ons zo gezellig mogelijk. Verkennen de omgeving van Langley en ontdekken een mooi park aan de Fraser rivier waar we x92s middags naar toegaan en genieten. Het is deze dagen prachtig weer. Donderdag laat ik mijn haar kortwieken want ben dat lange haar helemaal zat. We toeren wat rond en bekijken Fort Langley. Aan het eind van iedere middag bellen we het bedrijf om te vragen hoe het ervoor staat.  Daarna zoeken we een terrasje en drinken wat en gaan uit eten. Donderdag eind van de middag worden we gebeld dat vrijdagmorgen de camper kan worden opgehaald.

HOERA!!!!!!! We gaan weer verder met onze reis. We rijden nog een keer langs de prachtig besneeuwde berg bij Abbotsford richting Huntington waar we de grens naar Amerika passeren. . Rijden hier door de staat Washington eerst door een stuk afwisselende vallei. Dan door het Cascade gebergte dan Raini Pass en stijgen tot 1650 mtr daarna de Washington pass op 2200 mtr. We gaan naar een uitzichtpunt.  Het is een schitterend gebied. Hierna dalen we naar

Mathew Valley, komen door Winthrop wat er grappig uitziet, souvenirs winkeltjes en wat uitspattingen, het is er druk is met toeristen.

Dan komen we door Twisp en een droog gebied met duinachtige bergen, weinig begroeiing.

Als we Alta Lake campground aan zien staan, gaan we erheen. Het is enorm groot zinderend heet en overal schieten groepen loopvogeltjes met kuifjes weg. Een plek bij het lake onder bomen met goed uitzicht.  Eerst wat drinken en dan zwemmen. Daar knappen we van op.

Deze avond zitten we tot heel lang met een lichtje buiten, het blijft de hele nacht warm.

We ontbijten bij 23xba het is heel heiig. Het eerst wat we aandoen is de Chief Joseph dam. Het uitzichtpunt ligt iets hoger en er staat een beetje wind. In de schaduw van de camper drinken we koffie. We verlaten het duingebied met bergen geleidelijk en komen in een droge vlakke prairie met ruwe zwarte steenhopen hier en daar. Na een aanduiding Rocks rijden we 2 km langs vreemde rotspartijen en komen uit bij de Coulxe9 dam. Daar staat een zonnewijzer in de vorm van een rond gebouw.  We blijven niet lang, er warm. Vrij snel rijden we langdurig door goudgele graanvelden. We hopen op een lunchplek maar nergens een mogelijkheid. Als we er uitgaan is het een verzengende hitte 40xbadat we de camper met airco weer invluchten. We lunchen bij het eerst plaatsje onder bomen in de camper.

Door naar Spokane waar we na drie kwartier zoeken helaas bij een volle campground komen.

Doorrijden via Hwy 90 en bijna weer een aanrijding. Een pick-up voor ons verliest rollen aluminium, Ewald remt sterk en kan er maar net tussendoor op het moment dat ze links en rechts wegrollen. We verlaten via weg 97 de Hwy om een campground te zoeken en belanden bij Beauty Creek. We staan maar net als het donker wordt. Gelukkig wel wat koeler en zeer stil.

Terug naar de snelweg die drukker is maar door mooi gebied gaat. Wij verlaten hem en gaan hwy 1 op. Langs deze weg staan we in een Nationaal Forest op een campground. Prachtige plekken, volop rust. Lunchen in Anaconda. Dit plaatsje ligt in een brede vlakke vallei en heeft zowaar echte stenen huizen. Vanaf Whitehall volgen we de 287 langs de uitlopers van de Rocky Mountains en staan een weekend bij het Lake van Ennis waar veel verschillende vogels en watervogels zijn. In de ochtend en avond komen de herten uit de stuiken het water in.

Als we het Denali park verlaten gaan richting Houston. De campgrounds zijn vol we zijn even vergeten dat er een lang weekend is i.v.m. independent day. Een mijnheer die ons ziet zoeken biedt aan op een stukje terrein waar zijn huis gebouwd gaat worden te gaan staan. We nemen het aanbod graag aan want het is al 21.00 u.

Mooi warm weer als we opstaan, we rijden naar Anchorage een flinke stad 2 x dwars door het centrum vanwege xe9xe9nrichtingsverkeer. Onze navigatie geeft het prima aan. Grote warenhuizen en zowaar 2 terrasjes. Wij gaan naar twee grote winkels voor boodschappen maar kunnen hier helaas geen aardappels en groenten krijgen. Vervolgens rijden we over een mooie weg langs een zeearm. 4 juli komen we bij Withler hier kun je met een boot mee of lopend naar een gletsjer als voetpassagier

kun je hier ook een oversteek naar een andere plaats maken en doorreizen.

Wij gaan verder naar Seward overal mud en mudvol vanwege independent day en Marathon loop. Wij rijden toch richting campground en kunnen mooi aan het water gaan staan op een plekje waar iemand juist wegrijdt, wat een geluk. We lopen er naar een klein vissershaventje en de winkeltjes. Het ziet er gezellig uit ruikt er lekker fris en niet naar vis. Er zijn veel bureautjes die hopen dat je een excursie met een boot boek. Wij hadden dit ook in gedachten, maar de prijs vinden we te hoog. 129 dollar pp voor vijf uur. Je ga dan naar de Kenai fjord waar je gletsjers kunt zien afbrokkelen, die met veel geweld in het water storten, langs rotsen waar zeeleeuwen met jongen en zeehonden zijn en een speciale soort vogels.

Op de campground terug maken we nog een vuurtje, maar er staat een koude wind en we houden het niet zo lang vol.

De volgende ochtend willen we de marathonloop gaan doen maar de bewolking hangt zo laag dat er alleen maar mistflarden zijn. We wijzigen ons plan en rijden dezelfde weg terug, richting Anchorage, omdat dit niet anders kan.

Naderhand slaan we af naar de Glenn Hwy waar we een prachtig uitzicht hebben op de Matanuska Glacier de weg stijgt en daalt met ruime uitzichten.

Als we een trail zien aanstaan, lijkt ons dat wel wat. Het is niet duidelijk welke kant we op moeten, wij kiezen een bruin zandpad stijl omhoog. Het is niet zo lang maar ik moet vaak stilstaan om op adem te komen en het loopt zwaar. Boven op de top volgen we het pad een stuk maar er is niet veel aan, aldoor tussen stuiken. Ik wil niet hetzelfde pad terug en we denken dat het beter is tussendoor omlaag te gaan want volgens ons loopt er een pad midden door beneden ons.

We worstelen ons door de struiken en komen onder de krassen te zitten. Er was geen pad beneden maar een wildspoor wat tot water leidde, niet zo geslaagd. Nu verder tot we weer bij ons uitgangspunt zijn. Hele stukken zijn zo zacht dat het wel lijkt alsof je op springmatrassen loopt. Het is behoorlijk warm en we stikken als we terug zijn, eerst een douche.

De weg loopt via Glennallen naar Tok. Dit laatste stuk was vreselijk, lange saaie weg met bomen aan weerszijden veel gravelroad veel werkverkeer en op de geasfalteerde stukken heb je het idee dat je in de Holly Holly zit. In Tok komt de regen met bakken de lucht uit we kunnen onze camper niet uit.

Via Northway Junction, de Alaska Hwy, Alaska uit en om 12.25 (nu weer 11.25) Canada in. We mogen zo doorrijden. Het landschap is veranderd van uitzichten op gletsjers naar grote stukken bos met meertjes en poelen met dennenbomen, het Kluane nationaal park. Als we dit gebied verlaten het zien we hoe de onweersbuien zich verderop in het gebergte ontwikkelen, waar we ook mee te maken krijgen, maar even verder is het weer prachtig.

We rijden langs een groot Lake en vinden er een prima vrije overnachtingplaats die meer aan de middelandsche zee doet denken.

Hierna stijgen we tot de 1000 en 1150 mtr, en dalen tot Haines Junction een zeer klein kruispunt dat niet veel meer biedt dan eetcafxe9 benzinestations en lodges. Wij overnachten op een vrije plek bij een riviertje, dat hebben we geweten. Als we even wat fotox92s van de prachtige omgeving maken, zwermen wolken muggen om ons heen en gaan aan onze kleding mee naar binnen. Een tijdje vangen. Helaas x91s nachts licht aan licht uit, niet uit te roeien. We hebben weer een onderhoudsbeurtje van prikken gehad.

Na een vreselijke nacht, zijn we tijdens het ontbijt nog steeds muggen aan het vangen. Het mooie uitzicht is weg, alle bergtoppen liggen onder dekens van wolken. Ook de temperatuur is laag, slechts 9,5xbaC.

Tijdens het rijden gemiddeld op 1000 mtr zien we helaas weinig van de omgeving die erg mooi moet zijn. We rijden langdurig op een soort toendra, het is er 8,5xbaC.

De zijspiegels beslaan op een gegeven moment om 13.20 op onze tijd rijden we Alaska weer in, we zijn tot 200mtr gedaald en het is 12xbaC.

We zien voor het eerst weer grote stukken loofbomen en bos en dalen verder tot een rivierbedding. 

De rivierbedding wordt later een snelstromende rivier waar met speciale soort boten vis gevangen wordt.

Wij rijden naar Haines en dan door naar de ferry waar we voor zondagavond een ticket voor de overtocht naar Skagway reserveren.

We blijven twee dagen in het plaatsje dat in de langste fjord van Alaska ligt omringt door hoge bergen. Het heeft twee supermarkten en een stuk of 10 andere winkeltjes en een aantal totempalen. De omgeving verkennend rijden we langs een rivier waar beren komen vissen, dit keer alleen maar vissers. Daarna naar een viewpoint op de Matanuska gletsjer en een groot bergmeer.

Zondagavond rijden we naar de Ferry en komen met schemer in Skagway we bekijken een paar campgrounds, deze zijn mudvol en alles staat pal op elkaar. Dat is niets voor ons en rijden de plaats uit. Het eerste stille plekje dat we zien gaan we staan. Het is al donker.

Als we wakker worden zien we dat we in een gevaarlijk kommetje staan en hopen dat we er weer uit kunnen komen omdat het erg stijl is en met los grind ook zien we de kuilen en slipsporen van een voorganger die blijkbaar vast heeft gezeten. Ik maak deze met keien en zand dicht. Ewald rijdt de camper in een positie dat hij vaart kan maken en kans heeft goed op de weg te komen. Ik ga op de weg op de uitkijk staan en geef een seintje. Het lukt en ik spring er snel bij in.

We gaan weer terug naar Skagway, wat winderige plaats betekent. Het doet zijn naam eer aan en het is koud. Heel toeristisch, veel winkeltjes vooral souvenirs en sierraden Je kunt voor 95 dollar een rondrit van 3 uur met de railroad naar de White pass maken.

Wij rijden deze pas als we hier weggaan, erg mooi op een hoogte van 1200 mtr en heel veel kleine meertjes. We passeren de grens naar Canada staan x91s nachts aan het Tuthsi Lake waar het stervens koud is,

gaan naar Carcross, bekijken daar een klein oud stationnetje en een geraamte van een radarboot, een plaatsje wat niet veel voorstelt.

Van hier uit naar Jakes Corner waar we de Alaska Highway weer oppakken die we op de heenweg ook reden, maar dit kan niet anders. Je kunt ook via de kostbare Alaska Marin HWY vanaf Haines.

We komen weer langs Teslin en slaan af naar Highway 37. Op deze splitsing willen we tanken. Maar er is helaas geen diesel, wel vervelend want dit wordt een lange slechte weg naar Steward en Hyder. Ruim achthonderd kilometer.

Ook de volgende plaats heeft geen diesel, dit wordt zeuren want de volgende pomp is pas honderdachtendertig km verder. Dus zuinig rijden. De weg is smal heeft geen strepen veel kuilen en hele stukken, tientallen kilometers, gravelroad. Aan beide zijden sterke schuine kanten en geen plaatsen om te staan. De camper ziet er inmiddels chocolade bruin uit, dat wordt weer flink poetsen!!

Er zijn hier veel indianen-reservaten. We komen langs Jade City, aan beide zijden van de weg een bedrijf en souvenirwinkel. We kijken even rond, maar zoals altijd belachelijk wat die souvenirs moeten kosten en allemaal dezelfde prullaria. Volgens de stickers meestal gemaakt in China of Taiwan.

Jammer dat we hard nodig diesel moeten hebben anders zouden we zelf hier in de buurt nog even gaan zoeken of kijken.

Inmiddels hebben we al ruim vijftig kilometer op reserve gereden en beginnen hem echt te knijpen. Gelukkig halen we de pomp, een hele opluchting. We gaan verder door pass Gras Summit weer even een ander stukje gebied. Een stuk wilde vlakte op een hoogte van 1385 mtr. We brengen er de nacht aan een meertje door met prachtige avondluchten en gaan de dag erop een slingerende weg langs bossen en door een pas tussen de bergen met een wild slingerende rivier. We zien 2 keer een beer en rijden langs de Bear Glacier die in het water uitkomt.

Dan slaan we af naar 37A richting Steward, gaan daar eerst informeren voor nieuwe banden want die van ons zijn glad. Hier kunnen we dat wel vergeten, we zullen moeten wachten tot Smithers, ruim tweehonderd km verder.

Wij gaan de grens naar Amerika (Alaska) bij Steward over naar een campground in Hyder. Deze vinden we niet zo en besluiten eerst maar eens omhoog te rijden, het is 18.30 u, via de Glacier highway. We hebben een folder waarop aandachtspunten staan. Het is een zeer lange smalle gravelroad die we rijden, erg mooi en prachtige uitzichten. Gelukkig zijn we alleen want passeren is moeilijk. De Glacier is erg mooi, we rijden nog een stukje verder naar een meertje, daar is het wat rommelig er wordt hier nog in de mijnen naar goud gezocht en je ziet onderweg nog restanten van vroegere mijnen en schachten. We blijven hier vannacht maar niet staan want het komt wat unheimisch over. We rijden een stuk terug en halverwege op een grindplateau gaan wij staan aan de Glacier Highway.

De volgende dag rijden we achtendertig km naar beneden naar een Viewpoint om te kijken naar de beren die aan het eind van de zomer de zalmen uit het water staan. Helaas de zalm is er nog niet, we zijn twee weken te vroeg, ook de beren zijn er nog niet. Wel een heleboel toeristen. We zien wel een Bald eagle en rijden verder naar beneden. Dan komt er een beer uit de bosjes en voor de camper steekt hij de weg over, jammer genoeg zijn we niet snel genoeg om goede fotox92s te nemen. Exe9n lijkt er een beetje op.

We verlaten Hyder (dat we er vervallen vinden uitzien) en Stewart, aardig, maar vooral de omgeving is mooi.

Onderweg zoeken we weer een overnachtingsplek in de vrije natuur, erg leuk want er suizen heel veel kolibries om ons heen. De weg wordt weer wat saaier tot we bij Kitwanga komen waar het meteen duidelijk meer geciviliseerd is. We zien een sportveldje, vee bedrijven enzovoort. We komen op de eerst driebaansweg met stoplichten . Via New Hazelton rijden we naar Smithers waar we twee dagen moeten wachten op nieuwe banden.

Wij vermaken ons deze dagen met een rondrit. Naar een State park met een rots waar je fossielen kunt vinden. Dat laat je wel uit je hoofd, want het is er zeer steil en heel glad, je kunt er bijna niet lopen we proberen het maar gaan al snel terug. Dan via een Mountain View naar een Canyon, waar de vissers aan een lijn met grote schepnetten en via een soort fuik grote vissen uit de rivier halen.  De weg erheen allemaal gravelroad is vrij saai. Achteraf hadden we net zo goed over de snelweg kunnen rijden want daar lag de Canyon ook aan. Het was aardig, maar we hebben al Canyons mooiere gezien. Het laatst punt wat we aan doen zijn de two Falls.

Op naar de garage, banden eraf en dan!!!! Komen de banden en wil de monteur ze er niet omleggen omdat ze niet geschikt zijn voor een camper. Wij balen, ze lijnen hem wel uit en wij gaan verder naar St. George waar ze ook de juiste banden niet hebben maar wel een andere maat die ook veilig is en geschikt voor lichte bedrijfswagens. Ze leggen er eerst een proef exemplaar om, kijken of hij goed in de wielkast draait. Dan worden ergens anders de twee banden opgehaald en daarna gemonteerd. Behoorlijk prijzig maar we hebben geen andere keus.

We eindigen de dag in Ten Mile Lake genietend van een koel wit wijntje, in de avondzon.

De volgende dag via het plaatsje honderd Mile House door een wintersportgebied heen. Dan weer langs vennetjes. Vanaf weg 99 prachtige bergen met een diepe kloof ertussen waar een rivier stroomt. We kijken op het plaatsje Lillooet en rijden naar beneden langs een aanvoerkanaal die naar de Seton Dam voert. Hierachter zien we een campground die er goed uit ziet. Prachtig zonnig weer en zo heerlijke plaats waar we nog een paar dagen van willen genieten. Van hieruit reserveren we voor 2 augustus een camping in Vancouver.